ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਆਦਿਤੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀ। ਇਹ ਅਤਿ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਛੂਹ ਨਾ ਸਕੀ ਅਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਬੈਠੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਿਸ਼ਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਨਾਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾ ਰਾਜੇ, ਨਾ ਚੋਰ, ਨਾ ਰੋਗ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਜਾਂ ਦੈਤ ਵੀ ਅਚੁਤ ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਤਸੰਗ, ਭਜਨ ਜਾਂ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਪਰ ਸਾਰੀ ਮਹੱਤਤਾ ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸਾੜਿਆ ਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਲੇਸ਼ਤ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ। ਭੈ ਨਾ ਕਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇਗਾ।" ਆਦਿਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਤਵ ਆਦਿਕ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਿਰਗੁਣ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਏਕ ਰੂਪ ਤੇ ਮਾਇਆਧੀਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਹੜੇ ਨੇ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਕਮਲਨਾਭ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਹੜਾ ਆਪ ਹੀ ਸੰਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਅਸੰਗ ਹੈ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੰਦਨਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਯਜਨ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਨ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜਿਹੜਾ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਗੂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਹਸਤੀ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਉਸ ਦੀ ਰਾਨੀ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮੇ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅਗਨੀ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਹ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਜਨਮੇ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਅਗਨੀ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਹੋ। ਪਹਾੜ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਨਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਹੀ ਵੰਦਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਇਹ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭੀਜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।