ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ 'ਤਾਰਾ', 'ਮਾਇਆ', 'ਰਮਾ' ਦੀ ਜੋੜੀ, 'ਦਸ਼ਰਥ', ਅਤੇ 'ਹ੍ਰੀਂ' ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਹ੍ਰਦ' ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। 'ਆੰਜਨੇਯ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਹ੍ਰਦ' ਲਾ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 'ਰਾਮ' ਸ਼ਬਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 'ਹ੍ਰਦਯ' ਪੰਜਵਾਂ ਅੱਖਰ ਹੈ। 'ਰਾਮ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਚੰਦਰ' ਅਤੇ 'ਭਦ੍ਰ' ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, 'ਣੇਮ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਪਾਵਕਵੱਲਭਾ' ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ, ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਰਾਮ ਹਨ। ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੰਦਰ ਅਲਤਾਰ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਨ ਉੱਤੇ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਰੂਪ ਕੇਵਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਛੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਭੋਗ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ, ਇਕ ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਛੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਸ਼ਿਵੋਮਾਰਾਮ' ਨਾਮਕ ਇਹ ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਸ਼ਿਵੋਮਾਰਾਮਚੰਦਰ' ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਿੱਟੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ, ਫਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਤਿਲ ਜਾਂ ਕਮਲ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ 'ਤਾਰਾ', 'ਮਾਇਆ', ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ, ਅਤੇ ਮਨੋਭਵ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਛੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਾਇਤਰੀ ਹੀ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗ ਨਿਆਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਪ੍ਰਣਵ' ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ ਹੈ, ਸੀਤਾਪਤੀ ਰਾਮ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਣੇਂਤਿਮਹ' ਅੰਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਛੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਰਾਮ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅੱਗ, ਵੇਦ ਅਤੇ 'ਅਕਸ਼ਿ' ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਨਿਆਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਅਤੇ 'ਹ੍ਰੀਂ' ਅੱਖਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਆਸਥਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਵੇ। ਉੱਚੀ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਜਾਣੂਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਖੀਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ 'ਦਸ਼ਰਥ', ਅੰਤ ਵਿੱਚ 'ਵਿਦਮਹੇ' ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਅੱਖਰ ਵਜੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਦਇਆ' ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀਤਾ ਦਾ ਨਾਮ, ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਸੰਯੁਕਤਾਂ ਨਾਲ ਅੰਤ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦਿਵੀ ਦੇਵੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, 'ਸ਼੍ਰੀ' ਉਸ ਦੀ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਸੀਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੱਜੀ ਹੋਈ, ਮੰਗਲਮਈ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੈਯਾ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਛੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।