ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਦੇ ਬੀਜ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬੀਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਅਤੇ ਅੰਤਮ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਥਵੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਕਮਲ ਤੇ, ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੱਟ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ੍ਮਰ ਆਦਿ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ। ਰਾਮ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ‘ਙੇ’ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਧਰੁਵ ਆਦਿ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਸ-ਅੱਖਰੀ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਦਵਾਨ ਸ੍ਵਰਤ ਹੈ। ‘ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੇ ਦਸ ਅੱਖਰ ਨਾਭੀ, ਪੈਰ, ਘੁਟਨੇ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ। ਮੰਡਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਹੋਵੇ। ਰਾਖਸ਼ਸ, ਬੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੁਭ, ਵਿਲੱਖਣ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋਣ। ਸੀਤਾ ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ ਸਜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ, ‘ਙੇ’ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ‘ਙੈ’ ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ। ਛੰਦ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਮ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਧਿਆਨ, ਪੂਰਵਕਰਮ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਰਨ। ‘ਤਾਰਾ’, ‘ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ’, ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ‘ਚੰਦ੍ਰਭਦ੍ਰਕਾ’। ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੈ: ‘ਸ਼੍ਰੀ’ ਅਤੇ ‘ਜਯ’ ਦੇ ਅੱਗੇ। ਛੰਦ ‘ਦੇਵਤਾ’ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਾਮ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਮੰਤਰ ਦੇ ਦਸ-ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ। ਇਹ ਅਠਾਰਾਂ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ‘ਤਾਰਾ’ ਬੀਜ ਹੈ, ‘ਨਮਹ’ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰ-ਨੇਤ੍ਰ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅੱਗ, ਅਤੇ ਛੇ-ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ। ਡੋਲੇ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਹੋਵੇ। ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੋਵੇ। ਦੇਵੀ-ਸਤੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਮਲ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਣ। ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ (ਲਕਸ਼ਮਣ) ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਜਟਾ-ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਘੀ ਅਤੇ ਖੀਰ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ritual ਕਰਨਾ। ਰਾਮ ਦੇ ‘ਹਨ’ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅੰਤ ਦਾ ਭਾਗ ਕਵਚ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਸ ਲਈ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਲਿਖਿਆ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ। ‘ਤਾਰਾ’, ਆਪਣਾ ਬੀਜ, ‘ਕਮਲਾ’ ਅਤੇ ‘ਰਾਮਭਦ੍ਰ’ ਜਪਣਾ। ‘ਦਸ-ਮੁਖ ਨਾਸਕ’ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ‘ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਇਹ ਦੈ’ ਜਪਣਾ। ਇਹ ਬਤੀ-ਦੋ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ, ਬੀਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਦੇਵਤਾ ਰਾਮਭਦ੍ਰ ਹਨ, ਬੀਜ ਆਪਣਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਿਰਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਅੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜੋੜਨਾ। ਮੂੰਹ, ਦੋ ਜੋੜਾਂ, ਛਾਤੀ, ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ। ਉਸ ਲਈ ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਪੂਜਨ, ਮੰਤਰ-ਜਪ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਰਾਖੀ ਦੀ ਰੀਤਿ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।