ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਹੋਵੋ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਸੱਜਣਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਇਕ ਪਤਿਵਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਜੀਵਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਘਰ, ਮਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਮਨੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਆਦਿਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੀ, ਉਸਦੀ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਡੁੱਲੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਉਸੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੈਤ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸੜ ਗਏ। ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਬਚਾ ਲਿਆ। ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਅੱਗ ਨੇ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦੈਤ ਸੜ ਗਏ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਜਿਹੜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾ ਰਾਜੇ, ਨਾ ਚੋਰ, ਨਾ ਰੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਡਾਇਣਾਂ, ਨਾ ਦੈਤ, ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ; ਉਹੀ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਪੋਵਨ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਸਤੁਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਮ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਆਦਿਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਨਾ ਸੜੀ, ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ ਆਦਿਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਥੱਕੀ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਣ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਮੰਗਲ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ।" ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਕਰਕੇ ਜਗਤ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਇਕ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਗੁਣ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਇਕ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਮਾਇਆਵਾਨ ਵੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸੰਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਸ਼੍ਰਯ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਆਗੂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਚਾਰਯ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ।