ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। Sudarśana, Mahāśabda, Cakrarāja ਅਤੇ Īśvara ਇਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਵਿੱਚ “Chindhi” ਦੋ ਵਾਰੀ, “Bhindhi” ਦੋ ਵਾਰੀ ਤੇ “Vidāraya” ਵੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ “Trāsaya” ਦੋ ਵਾਰੀ, “Varmāstra”, “Agni”, “Jaya”—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। “ਤਾਰਾ”, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਹੈ, “ṅeṃto, ṅeṃto”—ਇਹ ਸਭ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਆਸਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਚਕ ਵੰਦਨਾ ਉਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਲਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਤਾਈ (47) ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਹੀ ਹਨ। “Dhruva” ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, “ṭha” ਦੋ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ “ਤਾਰਾ” ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਕੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਸੱਚਾਈ, ਵਚਨ ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮੋਹਨੀ ਵਿਧਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਾਮ “Dakṣiṇāmūrti” ਹੈ। ਹੋਰ ਇੱਕ ਮਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇਸ ਬੀਜ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੀਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਤੇ ਆਖਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨਿਕਟ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ, ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਜੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਮ ਜਾਂਘ ਉੱਤੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ, ਲੱਖਣ ਜੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਚਾਹੋ ਤਾਂ, ਹਰੀ ਜੀ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, “ਸਮਰ” ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ। ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ “ṅe” ਅਤੇ “dhruva” ਆਦਿ ਅੱਖਰ ਹਨ। ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਸ-ਅੱਖਰੀ ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ “Svarat” ਹੈ। “Svaha” ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਭੀ, ਪੈਰ, ਘੁੱਟਣ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਡਪਾਂ ਮੰਦਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹਨ। ਸੀਤਾ ਜੀ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਸਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਲੱਖਣ ਜੀ ਰੂਪ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ, “ṅe” ਨਾਲ ਅੰਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼, “ṅai” ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਿਆਉਣੇ ਹਨ। ਛੰਦ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਰਾਮ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਧਿਆਨ, ਪੂਰਵਕ੍ਰਿਆ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ। “ਤਾਰਾ”, “ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ”, “ਰਾਮ” ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ “ਚੰਦ੍ਰਭਦ੍ਰਕ”—ਇਹ ਸਭ ਅੱਖਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ “ਸ਼੍ਰੀ” ਨਾਲ, ਦੂਜਾ “ਜਯਾ” ਨਾਲ। ਛੰਦ “ਦੇਵਤਾ” ਹੈ; ਰਾਮ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ ਆਦਿ, ਦਸ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਠਾਰਾਂ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਤਾਰਾ” ਬੀਜ ਹੈ, “ਨਮਹ” ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ-ਨੇਤਰ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਛੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਢੋਲ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਕਮਫਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਮਹਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ-ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਮ, ਲੱਖਣ (Saumitri) ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਟਾ-ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਘੀ ਅਤੇ ਖੀਰ ਦੀ ਹਵਨ-ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।