ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅੱਖਰਮਾਲਾ ਲਿਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ-ਤੱਤ ਦੀ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਾਧਕ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਵਸ਼ੀਕਰਨ, ਆਕਰਸ਼ਣ, ਵੈਰ, ਉਖੇੜਨ, ਨਿਕਾਲਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂर्वਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਯੰਤਰ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਰੰਜ ਦੇ ਬੀਜ ਆਕਰਸ਼ਣ ਲਈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਉਪਯੋਗੀ ਹੈ। ਗਧੇ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਲਿਖਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਲਿਖਣ ਨਾਲ ਨਿਕਾਸ ਅਤੇ ਬਦਖ਼ਲਾਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਲਿਖ ਕੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਿੱਧ ਆਦਮੀ ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਸਿੱਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚਿਤਾ ਦੀ ਰਾਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲਿਖ ਕੇ ਝਟਕਣਾ, ਨਿਕਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਯੰਤਰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਜੀ ਲਈ 'ਠ-ਦਵੰਦਵ' ਬੀਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਰਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਨਾਮ ਹਨ: ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਮਹਾਸ਼ਬਦ, ਚੱਕਰਰਾਜਾ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ। 'ਛਿੰਧਿ' ਦੋ ਵਾਰੀ, 'ਭਿੰਧਿ' ਦੋ ਵਾਰੀ, ਅਤੇ 'ਵਿਦਾਰਯ' ਵੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਤ੍ਰਾਸਯ' ਦੋ ਵਾਰੀ, ਫਿਰ 'ਵਰਮਾਸ਼ਤਰ', 'ਅਗਨੀ', 'ਜਯ'—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਹਨ। 'ਤਾਰਾ', ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਤ ਪ੍ਰਭੂ, 'ਙੇਂਤੋ, ਙੇਂਤੋ', ਅਤੇ ਰਘੁਨੰਦਨ—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ। ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਆਸਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਸੁਤਿ ਉਚਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਲਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਸਤਤਾਲੀ (47) ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਬੀਜ ਹਨ, ਧ੍ਰੁਵਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਠ' ਦੋ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਯਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਸੱਚਾਈ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਸੰਪੱਤਾ ਲਈ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੋਹਨ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦੱਖਣਾਮੂਰਤੀ ਹੈ। ਵੈਸਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕਾਮ-ਬੀਜ ਆਦਿਕਾ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬੀਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਛੇ ਅੰਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਤੇ, ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਰਾਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਵੈਸਲੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਜਿੱਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਸਮਰ ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ। ਰਾਮ, ਚੰਨਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, 'ਙੇ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਅੰਤ, ਅਤੇ 'ਧ੍ਰੁਵਾ' ਆਦਿ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੂਜਾ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਇਹ ਦਸ-ਅੱਖਰੀ ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸ੍ਵਰਾਟ ਹੈ। 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਛੇ ਅੰਗ ਕਰਮਸ਼: ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਦਸ ਅੱਖਰ ਨਾਭੀ, ਪੈਰ, ਘੁੱਟਣ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਹਣੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ, ਮੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਵਰਤ ਹਨ। ਰਾਖਸ਼ਸ, ਵਾਨਰ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਸਵਾਰ ਹਨ। ਸੀਤਾ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਰਾਮ, 'ਙੇ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਅੰਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼, 'ਙੈ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ—ਇਹ ਸਭ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣੇ ਹਨ। ਛੰਦ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ; ਰਾਮ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਧਿਆਨ, ਪੂਰਵਕਰਮ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ। 'ਤਾਰਾ', 'ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ', 'ਰਾਮ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ, ਅਤੇ 'ਚੰਦਰਭਦ੍ਰਕ'—ਇਹ ਅੱਖਰ ਹਨ। ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: 'ਸ਼੍ਰੀ' ਨਾਲ ਅਤੇ 'ਜਯ' ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ-ਸੰਪ੍ਰਦਾਇਆ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ, ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਆਦਰਯੋਗ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ।