ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤਗਣ ਮਹਾਨ ਯਗਿਆਂ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਡੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਮਾਂ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਜੋ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ, ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ। ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚਾਵਲ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਅੱਖਰ ਲਿਖ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਵਾਕ-ਪਟੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਬਿਲਵਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਅਰਚਨਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਆਕਾਰ, ਜੋ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਆਕਾਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਮਾਤਾ-ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਯੰਤ੍ਰ-ਰੂਪ ਰਚਨਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਲਈ, ਇਹ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਕੋਈ ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, "ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ" ਅਤੇ ਫਿਰ "ਪ੍ਰਭੂ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪ੍ਰਕਟ ਕੀਤਾ, ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਕ-ਸਿੱਧੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੋਮ ਕਰਦਾ। ਮੂਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸਨੰਦਨ, ਸਨਕ, ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿਰੁਕਤਾ ਅਤੇ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਵਿਆਕਰਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਅੱਠ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ 'ਤੇ ਅੱਠ ਭੈਰਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਟੁਕ, ਕਾਲਦਮਨ, ਦੰਤੁਰਾ, ਵਿਕਟ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮਾ, ਨੰਦਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਬਾਹਰ ਵਜਰ ਆਦਿ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਵਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰਕਟਾ ਆਦਿ, ਜੋ ਸਭ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਅੱਠ ਪਹਾੜ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪਰਤ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਵਾਕਪਤਿ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਧਨਪਤਿ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਭਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇ en, ਜੇ ਕੋਈ ਗੂੰਗਾ ਜਨਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਾਕ-ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਸੂਰਜਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਜਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਡਾਲੇ। ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਛੱਡਣ ਤੱਕ, ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਪੇ। ਜੋਤਿਸ਼ਮਤੀ ਬੇਲ ਦਾ ਬੀਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਧਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਸਭ ਵੇਦ, ਆਗਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਮਾਣਵ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਪਾਸਨਾ ਗਾਣਪਤਯ, ਸੌਰ, ਸ਼ਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੈਵ ਰੀਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗਾਣਪਤਯ ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸੌ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਇਹ ਰਾਮ ਲਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਸਮਾਵੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਨੇਕਾਂ ਲੱਖ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਪਾਪ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਣ, ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।