ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ 'ਵੈਸ਼ਣਵ ਸੀਟ' ਉੱਤੇ, ਸਧਾਰਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਆਧਾਰ' ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਚਕਰ, ਸ਼ੰਖ, ਪਾਸ਼, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਭਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤੀ ਅੰਗਾਰ ਦੀ ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗ੍ਰਹਿ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੁਲੈਪਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਕਿਨਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੂਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੁਆਰਾ, ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਰਵਤੋਭਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਅਨੁਲੈਪਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੰਨੋ ਨਰਸਿੰਹ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ' ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਸੁਧਾਰਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅੰਤ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਬੀਜ 'ਤਾਰਾ' ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਗਨੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸਿਰ, ਮੱਥਾ, ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ, ਪਿੱਠ, ਹਿਰਦੇ, ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਛਾਤੀ। ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਅੰਗ ਉਪਜਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਾ ਘੜਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਿਤ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਮੰਡਲ ਦੇ ਤੰਤੁਆਂ ਅਤੇ ਪੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਪੱਤਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਠ ਪੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਠ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ, ਸਰਵਭੌਮ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ—ਇਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਤਾਮਰਕਰਨੀ, ਸ਼ੁਭਰਦੰਤੀ, ਅੰਗਨਾ, ਅਤੇ ਅੰਜਨਾਵਤੀ—ਇਹ ਵੀ ਰਖਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਸੰਪੱਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਦੂਧ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਅਕਸਮਾਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੈਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਾਨ ਸੰਪੱਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਘੀ, ਅਠਾਈ (28) ਵਾਰੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਿਲਵਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਵਲ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਪੋਸ਼ਣਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗਾ ਵਾਕ-ਪਟੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਉਤਮ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਤੰਤੁਆਂ ਅਤੇ ਅਠ ਪੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਾਹਰ, ਮਾਤਾ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਯੰਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਪੱਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਜੈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲਕੜਾਂ ਹਨ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਧਨ ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਵਸੁਧਾਰਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਸੰਪੱਤਾ, ਵਿਜੈ, ਵਾਕ-ਪਟੂਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।