ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਸਥਾਰਿਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਥਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਤਾਰਾ” ਅਤੇ “ਕ੍ਸ਼ਾਂ” ਅੱਖਰ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਅੰਤ ਤੇ, “ਕ੍ਸ਼ਰ” ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਫੈਲਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ “ਮਾਰਾ” ਅਤੇ “ਕ੍ਸ਼ੀੰ” ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ “ਵਿਕਰ” ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। “ਤਾਰਾ” ਅਤੇ “ਕ੍ਸ਼ੂੰ” ਨੂੰ ਜਲਨ ਲਈ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਖਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਿੰਘ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਮਸਤਕ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਰੱਖਿਆ ਕਵਚ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਵਚ ਦਾ ਅੰਤ “ਸ੍ਵਾਹਾ” ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਤਕੰਠਿਤ ਨਰਸਿੰਘ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ “ਨੇਤਰ ਮੰਤ੍ਰ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ ਅਤੇ “ਪ੍ਰਿਯਾਂਤ” ਨਾਲ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ, ਨਰਸਿੰਘ ਅਤੇ ਅਗਨਿਸੁੰਦਰਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਭੈਅਨਕ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਜਪੇ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਵੈਸ਼ਣਵ ਆਸਨ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਕ੍ਰ, ਸ਼ੰਖ, ਪਾਸਾ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਵਜਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰਾਖ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ, ਯਕ੍ਸ਼, ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਅਤੇ ਕਿਨਰ ਵੀ ਨਿਰਸ਼ਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਟੋਣੇ-ਟੋਟਕੇ, ਜਾਦੂ-ਟੋਣੇ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ, ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਸਰਵਤੋਭਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਆਫ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ “ਤੱਨੋ ਨ੍ਰਿਸਿੰਹ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ” ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਇਸਦੀ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੇ, ਵਸੁਧਾਰਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅੰਤ “ਸ੍ਵਾਹਾ” ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਬੀਜ “ਤਾਰਾ” ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ—ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ, ਪਿੱਠ, ਹਿਰਦੇ, ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ। ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੋੜੀਆਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਪੂਜ ਕੇ, ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾ-ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ, ਸਾਰਵਭੌਮ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ—ਇਹ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਤਾਮ੍ਰਕਰਨੀ, ਸ਼ੁਭ੍ਰਦੰਤੀ, ਅੰਗਨਾ ਅਤੇ ਅੰਜਨਾਵਤੀ—ਇਹ ਵੀ ਦਿਸ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਸੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁੱਧ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਘੀ ਅਠਾਈ ਵਾਰੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖੁੱਟ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।