ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਦੁੱਤੀਅ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਧਾਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ "ਹ੍ਰੈੰ" ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ "ਧ੍ਰੁਵਾ" ਦੀ ਉਚਾਰਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਿਯੋਗ ਕਰਕੇ "ਫਟ" ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਤਾਰਾ" ਤਿੰਨ ਪਰਕਾਰ ਦੇ ਕਵਚ ਵਜੋਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; "ਸੰਕਰ", "ਵੰ" ਅਤੇ "ਚਾਮੁਕਾ" ਦੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੋ-ਦੋ ਜੋੜੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ-ਤੀਰ ਬੀਜ ਦੇ ਦੋ ਗੁਣੇ ਸੈੱਟ ਉਚਾਰਣੇ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਅਤੇ ਫਿਰ "ਧ੍ਰੁਵਾ" ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਇਆ-ਤਾਰਾ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਮੰਤ੍ਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦਾ ਬੀਜ "ਸ਼੍ਰੀ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ" ਹੈ, "ਕ੍ਸ਼ੈੰ" ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ। ਖੇਤਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਯੋਗ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, "ਵਹ੍ਨਿਜਾਇਆਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਟੂ" ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਤਾਰਾ" ਅਤੇ "ਕ੍ਸ਼ਾਂ" ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਅੰਤ 'ਤੇ, "ਕ੍ਸ਼ਰ" ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਵਿਸਥਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। "ਮਾਰਾ" ਅਤੇ "ਕ੍ਸ਼ੀਂ", ਮਹਾ-ਦੇਹ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਵਿਕਰ" ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਤਾਰਾ" ਅਤੇ "ਕ੍ਸ਼ੂੰ" ਜਲਣ ਲਈ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਖਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਿੰਘ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਹਰਿ! ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੂੜਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਕਵਚ ਦੀ ਵਿਧੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਉਤਕਟ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਵਚ "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਖ-ਮੰਤ੍ਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ, "ਪ੍ਰਿਯਾਂਤ" ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਉਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਰਸਿੰਹ ਅਤੇ ਅਗ્નਿਸੁੰਦਰੀ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੂਪ ਹਜ਼ਾਰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਜਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਲੇਖ ਕੀਤੇ ਵਿ্ণੁ-ਆਸਨ 'ਤੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਕ੍ਰ, ਸ਼ੰਖ, ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਦੀ ਭੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਭੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਸਰਵਤੋਭਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਤੰਨੋ ਨਰਸਿੰਹ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ" ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵਸੁਧਰਾ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਨਿਵੇਦਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ "ਤਾਰਾ" ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਦੋਵਾਂ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ, ਪਿੱਠ, ਹਿਰਦੇ, ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਸੁੱਚੇ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਭਾਗ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮੰਡਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਿਤ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ ਪੱਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਪੱਤਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।