ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕਰੋੜਾਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਉਚਾਰਣ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਰਾਹਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਨਰਸਿੰਹ' ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਉਚਾਰਣ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਰਾਮਾਂ ਦੇ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਧਰਾ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਥਾਪਿਤ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ 'ਸ੍ਵਧਾ' ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਮਹਾ ਮਾਇਆ' ਅਤੇ 'ਅਚੂਤ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਵਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਉਚਾਰਣ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 'ਤੇਜਸਵੀ' ਅਤੇ 'ਪੁਰਸ਼' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਸੱਚਾ ਪੁਰਸ਼' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਰੂਪ, 'ਫਟ', 'ਵਹ', 'ਕਾਮ' ਅਤੇ 'ਸਵਰਾਦਿ' ਉਚਾਰਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ 'ਸ਼ਟ' ਅਤੇ 'ਤਾਰਾ' ਜਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ 'ਸੌਚ' ਅਤੇ 'ਤੁਰਾਤਮਾ' ਜਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਾਰਾ ਦੇ ਪਰਮ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਹ੍ਰੰਸ', 'ਫਟ' ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਪ੍ਰਣਵ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਹ੍ਰੈੰ' ਅਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਧਾਰੀ ਲਈ ਅਸਤਰ ਹੈ, ਫਿਰ 'ਧ੍ਰੁਵਾ' ਆਉਂਦਾ ਹੈ। 'ਸ਼ਟਾਂਗ' ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਰੂਪ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਕੇ 'ਫਟ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਰਖਿਆ ਕਵਚ ਹੈ; 'ਸੰਕਰ', 'ਵੰ' ਅਤੇ 'ਚਾਮੁਕਾ' ਦੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਣੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਦਿਸਾ ਵਿਚ, ਪੰਜ-ਬਾਣ ਬੀਜ ਦੇ ਦੋ ਜੋੜੇ ਜਪਣੇ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਧ੍ਰੁਵਾ' ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਇਆ-ਤਾਰਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਮੰਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦਾ ਬੀਜ 'ਸ਼੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ' ਹੈ, 'ਕਸ਼ੈੰ' ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ। ਖੇਤਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਵਹਿਨਿਜਾਇਆਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਟੂ' ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਅਤੇ 'ਕਸ਼ਾਂ' ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਕਸ਼ਰ' ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਤਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। 'ਮਾਰਾ' ਅਤੇ 'ਕਸ਼ੀਂ', ਮਹਾ-ਦੇਹ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਵਿਕਰ' ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਅਤੇ 'ਕਸ਼ੂੰ', ਦਹਕਣ ਲਈ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਖਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਿੰਘ, ਹਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਚੂੜਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਕਵਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਵਚ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਉਤਕਟ ਰੂਪ ਲਈ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਖ-ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਪ੍ਰਿਯਾਂਤਾ' ਨਾਲ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਜਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ, ਯੁੱਧ ਲਈ, ਨਰਸਿੰਹ ਅਤੇ ਅਗਨੀਸੁੰਦਰੀ ਨੂੰ— ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੰਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਜਲ ਵਰਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਕਰ ਕੀਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਕ੍ਰ, ਸ਼ੰਖ, ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਵਜਰ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਨੂੰ ਅਭਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਕਿਨਰ ਆਦਿ— ਸਾਰੇ ਟੋਨੇ-ਟੋਟਕੇ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਸਰਵਤੋਭਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਤੰਨੋ ਨਰਸਿੰਹ: ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।