ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਹਾ ਸਾਮਾ ਨਰਸਿੰਹ ਤੋਂ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅੱਠ ਅਸ਼ਟਕਾਂ ਅਤੇ ਚੌਂਹਠ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਨਿਰਭਯਤਾ ਦੀ ਧੁਨ ਉਚਾਰਣ ਹੋਈ। ਨਮਸਕਾਰ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ, ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 'ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖੀ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਹਜ਼ਾਰ-ਪੈਰੀ' ਉਚਾਰਣ ਹੋਇਆ। 'ਹਜ਼ਾਰ-ਹੱਥੀ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਮੱਥਾ' ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ-ਬਾਹੂ ਤੋਂ ਆਇਆ। ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਉਡਾਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦਿਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਪਰਮ ਹੰਸ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵਿਅੰਗ ਉਚਾਰਣ ਹੋਇਆ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਅਤੇ ਸਵਚੰਦ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਿਯੰਤਾ ਹਨ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। 'ਲੋਭੀ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਆਕਾਸ਼-ਚਾਰੀ' ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੋਂ ਉਚਾਰਣ ਹੋਇਆ। ਵਰਾਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਨਰਸਿੰਹ' ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਵਾਮਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੀ, ਇਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਰਾਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਧਰਾ' ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਸਥਾਪਿਤ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਸਵਧਾ' ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। 'ਆਦਿ-ਦੇਵਤਾ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 'ਮਹਾ-ਮਾਯਾ' ਅਤੇ 'ਅਚੂਤ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਰ ਤੋਂ ਉਚਾਰਣ ਹੋਇਆ। 'ਦੀਪਤ' ਅਤੇ 'ਪੁਰਸ਼' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਸੱਚਾ ਪੁਰਸ਼' ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ ਅੱਖਰ, ਮਾਯਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਫਟ, ਵਹ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਸਵਰ ਆਦਿ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਮਾਯਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਸ਼ਟ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਸੌਚ ਅਤੇ ਤੁਰਾਤਮਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹ੍ਰੰਸ, ਫਟ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਹ੍ਰੈੰਮ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅਸਤ੍ਰ ਹੈ; ਫਿਰ ਧ੍ਰੁਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਟਾਂਗ ਦੀ ਪ੍ਰਯੋਗਤਾ ਨਾਲ, ਰੂਪ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਕੇ, ਫਟ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ ਤ੍ਰੈ-ਕਵਚ ਹੈ; ਸੰਕਰ, ਵੰ ਅਤੇ ਚਾਮੁਕਾ ਦੇ ਮੁਖ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ-ਬਾਣ ਬੀਜ ਦੇ ਦੋ ਸੈੱਟ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ, 'ਸਵਾਹਾ' ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਧ੍ਰੁਵ' ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਮਾਯਾ-ਤਾਰਾ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਮੰਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਸ਼੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨ੍ਰਹਰੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; 'ਕ੍ਸ਼ੈੰ' ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ। ਖੇਤ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਹੈ; ਨਿਰਧਾਰਣ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ: 'ਵਹਨਿਜਾਯਾਸਤ੍ਰਾਯਫਟੂ'। ਤਾਰਾ ਅਤੇ 'ਕ੍ਸ਼ਾਂ' ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਕ੍ਸ਼ਰ' ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਵਿਸਤਾਰਿਤ। ਮਾਰਾ ਅਤੇ 'ਕ੍ਸ਼ੀੰ', ਮਹਾ-ਦੇਹ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਵਿਕਰ' ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ ਅਤੇ 'ਕ੍ਸ਼ੂੰ', ਜਲਣ ਲਈ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਨਖਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਿੰਘ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਰੀ! ਇਸ ਨਾਲ, ਚੂੜ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਵਚ ਫਿਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਵਚ 'ਸਵਾਹਾ' 'ਤੇ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਪਾਤੀ ਨਰਸਿੰਹ ਲਈ। ਇਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਅੱਖ-ਮੰਤਰ ਹੈ, 'ਪ੍ਰਿਯਾਂਤਾ' 'ਤੇ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ, ਨਰਸਿੰਹ ਅਤੇ ਅਗਨਿਸੁੰਦਰੀ ਨੂੰ—ਹਜ਼ਾਰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਰਤੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤਰ-ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।