ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਨਮੁਖ, ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਦਸ ਵਾਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਨੋਖਾ ਜਗਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਿੰਗਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਾਨ (ਜੰਗਲੀ) ਵਾਲਾਂ, ਅੱਠ ਦੰਦ, ਹਥਿਆਰ-ਦੰਦ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਨਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ ਸ਼ਕਤੀ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਮਿਰਗੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਆਦਿ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਜੋੜਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਸਤਯਪੁਰੁਸ਼' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਮੱਤ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਜੰਗਲ' ਅਤੇ 'ਵਿਸ਼' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਡਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਅਸ਼ਨੀ' (ਬਿਜਲੀ) ਅਤੇ 'ਮਾਰੀ' (ਭੁੱਖਮਰੀ) ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਡਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। 'ਸਕੰਦ' ਅਤੇ 'ਮਿਰਗੀ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਡਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; 'ਚੋਰ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਮਹਾ ਸਾਮਾ ਤੋਂ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਅਸ਼ਟਕਾਂ ਅਤੇ ਚੌਂਸਠ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਨਿਡਰਤਾ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਹਜ਼ਾਰ-ਪੈਰ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਹਜ਼ਾਰ-ਹੱਥ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਹਜ਼ਾਰ-ਬਾਂਹ' ਤੋਂ 'ਮੱਥਾ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਉਡਾਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਜਗਤ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਸੁਪਰੀਮ ਹੰਸ", "ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ", ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਜ਼ਾਕ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਅਤੇ ਸਵਚੰਦ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਧਾਤਾ ਹਨ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਲੋਭੀ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਆਕਾਸ਼-ਗਾਮੀ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਵਰਾਹ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਨਰਸਿੰਹ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਵਾਮਨ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਰਾਮਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਧਰਾ' ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਥਾਪਿਤ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਸਵਧਾ' ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 'ਮਹਾ-ਮਾਇਆ' ਅਤੇ 'ਅਵਿਨਾਸੀ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਧੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਤੇਜਸਵੀ' ਅਤੇ 'ਪੁਰੁਸ਼' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਸੱਚਾ ਪੁਰੁਸ਼' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਅੱਖਰ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਰੂਪ, ਫਟ, ਵਹ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਸਵਰ ਆਦਿ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ, 'ਸ਼ਟ' ਅਤੇ 'ਤਾਰਾ' ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਲਈ, 'ਸੌਚ' ਅਤੇ 'ਤੁਰਾਤਮਾ' ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਹ੍ਰੰਸ', 'ਫਟ' ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਪ੍ਰਣਵ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਹ੍ਰੈੰ' ਅਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਹੈ; ਫਿਰ 'ਧਰੁਵ' ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਠਾਂਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਰੂਪ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਕੇ 'ਫਟ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਤ੍ਰੈ-ਕਵਚ ਹੈ; ਸੰਕਰ, ਵੰ, ਅਤੇ ਚਾਮੁਕਾ ਦੇ ਮੁਖ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰ ਵਿਚ, ਪੰਜ-ਤੀਰ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਦੋ ਜੋੜੇ ਪਾਠ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ, 'ਸਵਾਹਾ' ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਧਰੁਵ' ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਇਆ-ਤਾਰਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨ੍ਰਹਰੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; 'ਕਸ਼ੈੰ' ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ। ਖੇਤ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਨਿਰਧਾਰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: 'ਵਹਨਿਜਾਇਆਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਟੂ'। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ, ਡਰ, ਨਿਡਰਤਾ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਚਾਰਣ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।