ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਨਰਹਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੱਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਖ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ—ਵਜ੍ਰ ਆਦਿ—ਸਮੇਤ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਤਾਰਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਮਾਇਆ, ਰਮਾ, ਕਾਮ, ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਆਹਵਾਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਨਿਗਡੇਤੀ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੇਜ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦਿਲ ਦੇ ਕੰਵਲ ਦੇ ਚਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਚੌਵੀਂ ਤੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਪੱਚਵੀਂ ਤੇ ਵੀ, ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਹੇ ਨਰਸਿੰਹਾ ਜੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤਾਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ। ਦਸ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚੋਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਲੇਟੀ ਅੱਖਾਂ, ਘਨੇ ਵਾਲ, ਅੱਠ ਦੰਦ, ਹਥਿਆਰ-ਦੰਦ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਨਖ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਮਿਰਗੀ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਲਯਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਜੋੜੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਕਟਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਸਤਯਪੁਰੁਸ਼' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ, ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਮੱਧ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਜੰਗਲ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਡਰ ਹੈ; 'ਵਿਸ਼' ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਹੈ। 'ਅਸ਼ਨੀ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ, 'ਮਾਰੀ' ਤੋਂ ਅਕਾਲ ਦਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਸਕੰਦਾ' ਅਤੇ 'ਮਿਰਗੀ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; 'ਚੋਰ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਹੈ। ਜਨਮ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਸ ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਨਰਸਿੰਹਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਾਮਾ ਤੋਂ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਅਸ਼ਟਕਾਂ ਅਤੇ ਚੌਂਸਠ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਚਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧੁਨੀ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, 'ਹਜ਼ਾਰ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ' ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਹਜ਼ਾਰ-ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, 'ਮੱਥਾ' ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਉਡਾਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਰਮ ਹੰਸ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਅੰਗ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਅਤੇ ਸਵਚੰਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਧਾਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਲੋਭੀ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, 'ਆਕਾਸ਼-ਚਾਰੀ' ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਰੋੜ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਤੋਂ, ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਨਰਸਿੰਹਾ' ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਰਾਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਧਰਾ' ਵੀ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਥਾਪਿਤ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, 'ਸਵਧਾ' ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਆਦਿ-ਦੇਵਤਾ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਮਹਾ-ਮਾਇਆ' ਅਤੇ 'ਅਚੂਤ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਤੇਜਸਵੀ' ਅਤੇ 'ਪੁਰੁਸ਼' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, 'ਸਚਾ ਪੁਰੁਸ਼' ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਅੱਖਰ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਰੂਪ, ਫਟ, ਵਹ, ਕਾਮ, ਅਤੇ ਸਵਰ ਆਦਿ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਲਈ, 'ਸ਼ਟ' ਅਤੇ 'ਤਾਰਾ' ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਆਤਮਾ ਲਈ 'ਸੌਚ' ਅਤੇ 'ਤੁਰਾਤਮਾ' ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਤ ਤੇ, 'ਹ੍ਰੰਸਾ', 'ਫਟ' ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਪ੍ਰਣਵ' ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਰਹਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਚਾਰਨਾ ਅਤੇ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉੱਚਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।