ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ—“ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਆਪਣੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੋ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੋ!” ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਹਨੇਰਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਖਿਰ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਡਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਧੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਹਠ (62) ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹਾ ਲਈ 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਬੀਜ ਹੈ—ਇਹ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਵਾਰਾਹਾ ਦੇ ਰੂਪ ਲਈ ਵੀ 'ਤਾਰਾ' ਬੀਜ ਹੈ, ਨਰਸਿੰਹਾ ਲਈ 'ਬੀਜ' ਵੀ ਹੈ। ਰਾਮਾ ਲਈ ਤ੍ਰੈ-ਪਾਪ-ਧ੍ਰੁਵਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਵਾਸੀ ਲਈ ਦੋਹਰਾ 'ਜਯਾ' ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸਰਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਪਦੰਡ 'ਅਤਿਜਗਤੀ' ਹੈ; ਦੇਵਤਾ 'ਮਨੂ' ਹੈ। ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਰਹਰੀ, ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਦੀ ਅਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ (ਵਜਰ ਆਦਿ) ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ, ਮਾਯਾ, ਰਮਾ, ਕਾਮ, ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਨਿਗੜੇਤੀ' (ਬੰਨਣ) ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ। ਚਮਕ ਦੇ ਅੰਤ, ਸਮੇਂ ਆਦਿ ਦੇ, ਜੋ ਹੋ ਚੁਕਿਆ, ਜੋ ਸਦੀਵ ਹੈ, ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੇ ਚੌਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਵੀ (24) ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ, ਅਤੇ ਪੱਚਵੀ (25) 'ਤੇ ਵੀ, ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਹੇ ਨਰਸਿੰਹਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੱਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਕਿਰਣਾਂ ਦੇ ਅੰਤ, ਦਸ ਗੁਣੀ ਧੁਨ ਤੋਂ—ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜਟਾ, ਅੱਠ ਦੰਦ, ਹਥਿਆਰ-ਦੰਦ, ਹਥਿਆਰ-ਨਖ। ਸ਼ਕਤੀ, ਭੂਤ, ਮਿਰਗੀ, ਰਾਖਸ਼ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੰਤ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲਯ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੋੜੀ ਚਾਨਣ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ। 'ਸਤਯਪੁਰੁਸ਼' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੋਣ-ਅਣਹੋਣ ਦਾ ਮਧ੍ਯ ਉਚਾਰੋ। 'ਜੰਗਲ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਡਰ, 'ਵਿਸ' ਤੋਂ ਡਰ, 'ਅਸ਼ਨੀ' ਤੋਂ ਡਰ, 'ਮਾਰੀ' ਤੋਂ ਅਕਾਲੀ ਡਰ, 'ਸਕੰਦ' ਤੇ 'ਮਿਰਗੀ' ਤੋਂ ਡਰ, 'ਚੋਰ' ਤੋਂ ਡਰ। ਜਨਮ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੌਤ ਤੇ ਸਮਾਨ ਅੱਖਰ ਉਚਾਰੋ। ਗਿਆਨ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਨਰਸਿੰਹਾ ਦੇ ਮਹਾ-ਸਾਮਾ ਤੋਂ ਉਚਾਰੋ। ਅੱਠ ਅਸ਼ਟਕ ਤੇ ਚੌਂਸਠ ਸੰਗੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਾ ਧੁਨ ਉਚਾਰੋ। ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਸਮੇਤ ਉਚਾਰੋ। 'ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਹਜ਼ਾਰ-ਪੈਰ' ਉਚਾਰੋ। 'ਹਜ਼ਾਰ-ਹੱਥ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਮੱਥਾ' ਉਚਾਰੋ, 'ਹਜ਼ਾਰ-ਬਾਂਹ' ਤੋਂ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਉਡਾਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਮਿਲੇ। ਭਿਆਨਕ ਹਾਸੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਉਚਾਰੋ। ਹੇ ਪਰਮ ਹੰਸ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਉਚਾਰੋ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤੇ ਸਵਚੰਦ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਧਾਤਾ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। 'ਲੋਭੀ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 'ਆਕਾਸ਼-ਚਾਰੀ' ਉਚਾਰੋ, ਜੋ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਵਰਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਰਸਿੰਹਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪਾਂ, ਬੀਜ-ਮੰਤਰਾਂ, ਅੰਗਾਂ, ਤੇ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਤ ਦੇ ਸਭ ਡਰਾਂ, ਰੋਗਾਂ, ਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।