ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸਠੀ-ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਛੰਦ 'ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ' ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਨਰਸਿੰਹਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਛੰਦ ਵੀ 'ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ' ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਬੀਜ 'ਜੰ' ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ 'ਹੰ' ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਭਗਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਰਸਿੰਹਾ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੀਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹਾ ਜੀ ਦੇ ਕੇਸ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਛੰਦ 'ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ' ਹੈ। ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। 'ਓ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ', ਨਰਸਿੰਹਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੋ, ਹੋਵੋ। ਜਦੋਂ ਨਰਸਿੰਹਾ ਜੀ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਬਾਹਠ (62) ਅੰਗ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹਾ ਜੀ ਲਈ 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਬੀਜ ਹੈ, ਇਹ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਰਾਹਾ ਦੇ ਰੂਪ ਲਈ ਵੀ 'ਤਾਰਾ' ਬੀਜ ਹੈ, ਨਰਸਿੰਹਾ ਲਈ 'ਬੀਜ' ਹੈ। ਰਾਮ ਜੀ ਲਈ 'ਤ੍ਰਿਪਲ ਪਾਪ-ਧ੍ਰੁਵਾ' ਬੀਜ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹੋਏ ਲਈ 'ਦੁਹਰਾ ਜਯਾ' ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਛੰਦ 'ਅਤਿਜਗਤੀ' ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ 'ਮਨੁ' ਹੈ। ਛੇ ਲੰਬੀਆਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਰਹਰੀ, ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ। ਜਿਸ ਆਸਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ) ਸਮੇਤ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੱਛਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਤਾਰਾ', ਮਾਇਆ, ਰਮਾ, ਕਾਮ, ਬੀਜ-ਅੱਖਰ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਨਿਗੜੇਤੀ' (ਬੰਨਣ) ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਚੌਵੀ (24) ਤੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਪੱਚਵੀ (25) ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਰਸਿੰਹਾ, ਰੋਹ ਦੇ ਸਾਹਿਬ, ਤੱਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੱਖਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦਸਵਾਂ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਧੁਨੀ ਤੋਂ, ਨਰਸਿੰਹਾ ਜੀ ਦੇ ਪੀਲੇ ਨੈਣ, ਜਟਾ, ਅੱਠ ਦੰਦ, ਹਥਿਆਰ-ਦੰਦ, ਹਥਿਆਰ-ਨਖ ਹਨ। ਸ਼ਕਤੀ, ਭੂਤ, ਮਿਰਗੀ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਲੈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋ ਚਾਨਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ। 'ਸਤਯਪੁਰੁਸ਼' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੋ। 'ਜੰਗਲ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; 'ਜ਼ਹਿਰ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਹੈ। 'ਅਸ਼ਨੀ' (ਬਿਜਲੀ) ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; 'ਮਾਰੀ' (ਕਾਲ) ਤੋਂ ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਸਕੰਦਾ' ਅਤੇ 'ਮਿਰਗੀ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਡਰ ਹੈ; 'ਚੋਰ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਹੈ। ਜਨਮ ਅਤੇ ਬੁਡ਼ਾਪੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਚਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਗ, ਬੀਜ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਨਰਸਿੰਹਾ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।