ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਛੁਰੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਰਤੇ ਗਏ। ਜਵਲੀਨ, ਪੱਥਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਫਾਂਸੀਆਂ ਅਤੇ ਹਥੇਲੀ ਜਿਹੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੋਈ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਲੜੀ। ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਵੈਰੋਚਨੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਦੁਜਾ-ਜਾਤੀ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਸ ਨੇ ਫਲਾਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ, ਫਿਰ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ। ਉਹ ਆਤਮ-ਸੁਖ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਆਤਮ-ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਉਂ ਘਲਾਉਂਦੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਤਿਆਗ ਦੇ, ਇਹ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਰਾਮ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਾਂ, ਹੋਰ ਪਸ਼ੂ, ਜਾਂ ਦਰੱਖ਼ਤ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਧਰਮਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਮਾਨੋ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਆਖਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਦਿਤੀ ਅਡੋਲ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਉਸੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਦੈਤਿ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਸੜ ਕੇ ਭਸਮ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਗਈ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ? ਜਿਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਨਾ ਚੋਰ, ਨਾ ਰੋਗ। ਜਾਦੂਗਰਣੀਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿ ਅਕਸ਼ੈ ਪੁਰਖ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ। ਜਿਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।