ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਾਸਨਾ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਜਾਪ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸ੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਘ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਚਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ 'ਵਿਜੈ, ਵਿਜੈ ਸ੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਘ' ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। 'ਜਯ ਨਰਸਿੰਘ' ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੇ ਲੰਮੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਵਤੰਸ ਸੱਜੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਧਿਆਨਧਾਰਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਤੇ ਜਲਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਠੰਢੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਵਤੰਸ ਧਾਰੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੌਰ ਤੇ ਘਿਉ ਅਤੇ ਖੀਰ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਤ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਹੁੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਚਤ ਮੂਲ ਰੂਪ ਤੇ 'ਠ' ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਰੂਪ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ ਬੰਧਨ ਤੋੜਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਕਵਚ-ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਚਾਸੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਭਯੰਕਰ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਰਮ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਪੱਖੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ, ਬੀਜ 'ਜੰ', ਸ਼ਕਤੀ 'ਹੰ' ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਯੋਗਤਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੈ। ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਭਯੰਕਰ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੇਸ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਗਾਰੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸੱਤਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਅੰਗ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ! ਆਪਣੀਆਂ ਵਜਰ-ਨੁਮਾ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ।" ਜਦੋਂ ਦੋ ਅੰਧਕਾਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਬਾਹਠ (62) ਅੰਗ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਿਤ ਮਤਾਬਕ ਹੀ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਘ ਲਈ 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਬੀਜ ਹੈ। ਵਰਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਲਈ ਵੀ 'ਤਾਰਾ' ਬੀਜ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਲਈ 'ਬੀਜ' ਵੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਲਈ ਤ੍ਰੈ-ਪਾਪ-ਧਰੁਵਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੋਹਰਾ 'ਜਯ' ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਵਾਸੀ ਲਈ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਉਸਦਾ ਮੂਲ ਬੀਜ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਛੰਦ ਅਤਿਜਗਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁ ਹਨ। ਛੇ ਲੰਮੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨਧਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਰਹਰੀ, ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਸਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉੱਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਆਦਿ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਤਾਰਾ', ਮਾਇਆ, ਰਮਾ, ਕਾਮ, ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਸਥਾਨ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਨਿਗਡੇਤੀ' (ਬੰਨਣ ਲਈ) ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੇਜਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਉਪਜ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਵੀਂਵੇਂ ਤੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਪੱਚਵੀਂ ਤੇ ਵੀ, ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਨਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਰੂਦ੍ਰਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।