ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਬੀਜ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ‘ਣੇੰਤੋ’ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਨਰਸਿੰਹਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਹੇ ਸਾਰੇ ਅਰੰਭਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ‘ਦਾ’ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ‘ਪ’ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ‘ਜਵਾਲਾਮਾਲੀ’ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਅੜ੍ਹਸਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਉਹ ਨ੍ਰਿਹਰੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ, ਮਿਰਗੀ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਦਿ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਛੇ ਲੰਬੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਜੋੜ ਕੇ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਨਰਸਿੰਹਾ ਇਸਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਇੰਜ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਓਮ' ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ‘ਸ਼ਿਵਾਰਯ’ ਅਤੇ ‘ਮਹਾ ਸ਼ਰਭ’ ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਰਾਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉੱਚਤ ‘ਕ੍ਸ਼’ ਅੱਖਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੇਸ਼ਵ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਨਾਰਾਇਣ ਮੇਰੀ ਜੰਘਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਦੀ। ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਨਿਆਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਛੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਸ਼ੰਖ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਘਣੇ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਹਨ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅਮਰਵਿੰਦਾਕਸ਼ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵੀ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਵਜ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉੱਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਭੈਅਨਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਸਾਰੇ ਨਰਸਿੰਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੈਨਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਇੰਜ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਤ ਸਮੇਂ 'ਪਰਮਾਤਮਾ' ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ‘ਜੈ ਜੈ ਨਰਸਿੰਹਾ’ ਆਠ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ 'ਜਯ ਨਰਸਿੰਹਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਛੇ ਲੰਬੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੀ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ ਨਰਸਿੰਹਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਜੋ ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ, ਠੰਢੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਪਿਛਲੇ ਵਰਣਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਖੀਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਅਤੇ ‘ਠ’ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਰੂਪ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਬੰਧਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੋ ਕਵਚ-ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।