ਇਹ ਜੋ ਯੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੋਹਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਯੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਆਠ ਸਪੋਕਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਨਾਭੀ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਚੱਕਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਨਾਰਸਿੰਘ ਦੇ ਇਕ ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਾਧਨਾ ਦੇ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਯੰਤ੍ਰ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਬੇ ਅਤੇ ਪਿੱਤਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਯੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਗਲ ਵਿੱਚ, ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕਦੇ ਵੀ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਯੰਤ੍ਰ ਬਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਪ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਕੇਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੱਕਰ 'ਕਾਲਾਂਤਕ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਯੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ 'ਣੇਂਤੋ' ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰਸਿੰਘ ਵਾਸਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ 'ਦਾ' ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ 'ਪ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਜਵਾਲਾਮਾਲੀ' ਨਾਮਕ ਜੋ ਪਰਮ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਅੜਸਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰ—ਜੋ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ—ਵਿਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਉਹ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿੱਚ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਵਿਆਧੀ, ਮਿਰਗੀ, ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਦਿ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੇ ਲੰਮੇ ਸਵਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ, ਛੰਦ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਨਾਰਸਿੰਘ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਓਮ' ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਰਨਾ, ਫਿਰ 'ਸ਼ਿਵਾਰਯ' ਅਤੇ 'ਮਹਾ ਸ਼ਰਭ' ਨੂੰ ਵੀ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ, ਰਾਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਰਮ 'ਕ੍ਸ਼' ਅੱਖਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੇਸ਼ਵ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਨਾਰਾਇਣ ਮੇਰੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਦੀ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਸਮੇਂ ਇਸ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਨਿਆਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਛੇ ਨਾਰਾਇਣ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਖ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਗੋਵਿੰਦ ਹਨ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅਮਰਵਿੰਦਾਕਸ਼ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਹਨ, ਜੋ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਹਨ, ਜੋ ਵਜ੍ਰ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉੱਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਹਰੇਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਨ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ, ਭੈਅਨਕ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹਰੀ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਾਹਰੋਂ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਨਾਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।