ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਬੈਨਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ। ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਇਤਨੀ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਜੰਗੀ ਨਾਅਰੇ ਚੌਂਕ ਉਠੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ। ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਣਕ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ, ਆਸਪਾਸ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਧੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਤ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਦੇਵਤੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਟਕਰ ਮਾਰੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਗਦਾ ਤੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ। ਦੇਵਤੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਗ ਦੇ ਬੰਧ, ਛੁਰੀਆਂ, ਬਾਣ, ਚੱਕਰ, ਤੇ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ; ਜੈਵਲਿਨ, ਪੱਥਰ, ਸੌ-ਮਾਰਕ ਹਥਿਆਰ, ਫੰਦੇ, ਤੇ ਹਥ-ਭਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ; ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵੈਰੋਚਨੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਉਹ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਰਹੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਉਹ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੀ, ਫਿਰ ਜੜੇ ਪੱਤੇ ਖਾ ਕੇ। ਉਹ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਤਪस्या ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਲਾਕ ਦੈਤ ਅਦਿਤੀ ਕੋਲ ਆਏ। "ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਉਂ ਥਕਾ ਰਹੀ ਹੋ, ਇਹ ਤਪ ਕਰਕੇ?" "ਇਹ ਤਕਲੀਫ ਵਾਲੀ ਤਪस्या ਛੱਡ ਦੋ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।" "ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਆਪਣੀ ਸਹੂਲਤ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ; ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਦਿਓ।" "ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ, ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਚਾਹੇ ਖਾਣ, ਪੀਣ, ਧਨ, ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ; ਇਕ ਸਤਿ-ਧਰਮੀ ਇਸਤਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਪਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜਿਹੜਾ ਘਰ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਲਈ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ ਹੋਣ ਵਾਂਗ ਹੈ।" ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਹੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੈਤ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾੜੇ ਗਏ।