ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੁਘੋਰਕਾ, ਸੁਹਾਨੁ, ਵਿਸ਼ਵਕਾ—ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਤੇ ਮేఘਵਰਣ, ਕੁਭਘਕਰਨ, ਕ੍ਰਤਾਂਤ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਭਾਰੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਆਏ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਿਘਨਕਸ਼ਮ, ਮਹਾਸੇਨ ਅਤੇ ਬਤੀਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਪਾਸਕ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਲਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋਤ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ। ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਨਰਸਿੰਹ, ਭਯੰਕਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰੂਪ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਨਰਹਰੀ ਦਾ ਬਾਈ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ-ਯੋਗਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਰਹਰੀ ਦੇਵਤਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਵੇਦ, ਛੇ ਵਸੁ ਅਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਛੇ ਅੱਖਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ, ਬਾਂਹ, ਪੈਰ, ਜੋੜ, ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵੰਞਾ ਕਰੇ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ, ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਜੋੜ, ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਤਲ ਅਤੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਭਰੋ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ, ਗਲ, ਨੱਕ, ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਅਤੇ ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਟਖਣ, ਪੈਰ, ਉਂਗਲੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਜੋੜ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ 'ਤੇ, ਪੈਰ, ਟਖਣ, ਘੁਟਨੇ, ਕਮਰ, ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ, ਕੰਨਾਂ, ਮੂੰਹ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਪੈਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵੰਞਾ ਕਰੇ। ਉਗ੍ਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ—"ਮੌਤ ਦੇ ਮੌਤ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ"—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, ਕਮਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਨੌਂ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵੰਞਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨਾਮ, ਵਿਆਪਕ ਉਪਾਸਕ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵੰਞਾ ਕਰੇ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੱਖਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਲੜੀਵਾਰ ਵੰਞਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਭਰੋ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਉਪਾਸਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਞਾ ਕਰੇ; ਇਹ ਹਰਿ ਦੀ ਵੰਞਾ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨਰਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ 'ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਈਏ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ। ਉਪਾਸਕ ਦੋਹਾਂ ਠੋਡੀ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਘੁਟਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਭ ਚੱਟਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਛੋਟੀ, ਅੰਗੂਠੀ ਅਤੇ ਮੱਧ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਬਾਂਧਦਾ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਨਾਭੀ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਉਪਰ ਕਰਕੇ ਮੱਧ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਡੇਕਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅੰਗੂਠੇ ਇੰਡੇਕਸ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਕ੍ਰ ਮুদ্রਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੱਧ ਉਂਗਲੀਆਂ ਇੰਡੇਕਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੀਆਂ ਇਹ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹਨ। ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਚਿਹਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ-ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਰੱਖੇ ਜਾਣ। ਚੰਗੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭਯੰਕਰ ਕਰਤਾਂ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਯੰਕਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਉਹ ਜੀਵ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖਾਝਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਸਿੰਹ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਧੀ ਵਰਣਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਪਾਸਕ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਲਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਜ-ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।