ਇਸ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੇਵਕ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਇਕ ਅੱਖਰ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦੇ ਨੇਤਰ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਨੂੰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਥਾ ਕ੍ਰਮ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਦੰਦ ਉੱਤੇ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਵਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਰਾਲ, ਵਿਕਰਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਸੁਘੋਰਕ, ਸੁਹਣੂ, ਵਿਸ਼ਵਕ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੇਘ ਵਰਣ, ਕੁਭਾਘਕਰਨ, ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਵਿਘਨਕਸ਼ਮ, ਮਹਾਸੇਨਾ ਅਤੇ ਬੱਤੀਸ ਸਿੰਘ—ਇਹ ਸਭ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਪਾਸਕ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਲ, ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲਾ; ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਸਮਾਨ ਨ੍ਰਿਸਿੰਘ, ਭਯੰਕਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦਾ ਬਾਈ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਯੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਵਾਂਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਵੇਦ, ਛੇ ਵਸੂ, ਅਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਛੇ ਅੱਖਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਮੂੰਹ, ਬਾਂਹ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ, ਜੋੜਾਂ, ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ, ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਉਪਾਸਕ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਅਵਧਾਰਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਂਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਜੋੜ, ਤਲ ਅਤੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਸਿਰ, ਮੱਥਾ, ਭੰਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨਾਂ, ਗਲੇ, ਨੱਕ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਨਾਭੀ, ਟਖਣ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ, ਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਅੱਖਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੈਰ, ਟਖਣ, ਘੁਟਨੇ, ਕਮਰ, ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦੇ, ਕੰਨ, ਮੂੰਹ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੇ ਇਹ ਅੱਖਰ ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਗ੍ਰ ਆਦਿ ਸ਼ਬਦ, "ਹੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮੌਤ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ," ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, ਕਮਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ, ਨੌਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਨ੍ਰਿਸਿੰਘ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਾਉਣੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਭੰਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੱਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਨਾਮ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਗਾਵੇ—ਇਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਅਵਧਾਰਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਨ੍ਰਿਸਿੰਘ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਘ ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਈਏ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ। ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਚਿਨ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਘੁਟਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਜੀਭ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀ, ਅੰਗੂਠੀ ਅਤੇ ਮੱਝਲੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਪਾਸਕ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਅਵਧਾਰਨਾ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਸਰਵ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਸਿੰਘ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।