ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਗ੍ਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਤੋਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਕੌਮੋਦਕੀ (ਗਦਾ) ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਹੱਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਵਚ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਕੌਮੋਦਕੀ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੀ ਚਾਲ ਤੋਂ, ਕੁਟਚਾ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ 'ਹੁੰ' ਅਤੇ 'ਫਟ' ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੰਵਰਤਕ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ 'ਮੁਸਲਾ' (ਮੁਸਲ) ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁਸਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ "ਮੁਸਲਾਯ ਨਮ:" ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੂਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ "ਹੁੰ ਫਟ ਸ੍ਵਾਹਾ" ਅਤੇ "ਪਾਸਾਯ ਨਮ:" ਮੰਤ੍ਰ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਕਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੇਵਕ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਦਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਲੱਛਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦੇ ਨੇਤਰ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਨਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਉੱਤੇ, ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿੰਨਾ ਵਾਰੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਰਾਲ, ਵਿਕਰਾਲ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤਕ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਸੁਘੋਰਕ, ਸੁਹਨੁ, ਵਿਸ਼ਵਕ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮੇਘਵਰਨ, ਕੁਭਘਕਰਨ, ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਤੇਜ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਵਿਘਨਕਸ਼ਮ, ਮਹਾਸੇਨਾ ਅਤੇ ਬੱਤੀ-ਦੋ ਸਿੰਘ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਪਾਸਕ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਲ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਸਾਗਰ ਰੂਪੀ ਨ੍ਰਿਸਿੰਘ, ਭਯੰਕਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵੀ ਹਨ। ਇਹ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦਾ ਬਾਈ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਯੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦੇਵਤਾ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਵੇਦ, ਛੇ ਵਸੁ ਅਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਛੇ ਅੱਖਰ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੇ, ਗਠਣਾਂ, ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਧਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਇਹ ਅੱਖਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੇ ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਂਗਲਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਗਠਣਾਂ, ਹਥੇਲੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ, ਸਿਰ, ਮੱਥਾ, ਭ੍ਰੂਮਧ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਗਲੇ, ਨੱਕ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਨਾਭੀ, ਟੇਕੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ, ਸਾਰੇ ਗਠਣ, ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਪੈਰ, ਗਠਣ, ਕਮਰ, ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦੇ, ਕੰਨ, ਮੂੰਹ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਅੱਖਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਨਾ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਧਰਨਾ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਿ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ। ਉਗ੍ਰ ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, "ਹੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮੌਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ," — ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, ਕਮਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਨੌ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹੈ, ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।