ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਜਗੰਨਾਥ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸੋਹਣੇ, ਰਤਨ-ਜੜੇ ਹੋਏ ਬੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਡਪ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਜਗੰਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਖ, ਪਾਸ, ਧਨੁ, ਮਸਲਾ, ਨੰਦਕਾ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਿਭੂਤੀ ਦੀ ਲੋਟਸ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਜਾਂ ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਗੰਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ। 'ਆਓ ਅਸੀਂ ਕਾਮ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ,' ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਲੇ ਵਿਸ਼ਨਵ ਮੰਡਪ 'ਤੇ ਆਸਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਜਗੰਨਾਥ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਵਨਮਾਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਹ ਹਿਰਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਗੰਨਾਥ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਹਣਪਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੰਪਦਾ ਦੇ ਬੀਜ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਖੇਪ, ਅਸਮਰਥਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਪਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਨਾਂ 'ਤੇ, ਸੰਖ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਚਕ੍ਰ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ, ਅਗਨਿ-ਪਿਆਰੇ ਕਵਚ-ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਅਗਨਿ-ਪਿਆਰੇ ਕਵਚ-ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਪੂਜਾ। ਮਹਾਨ ਸੁਦਰਸ਼ਨ 'ਤੇ, ਚਕ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਚਿੰਧੀ' (ਕੱਟ) ਦੇ ਜੋੜੇ, ਫਿਰ 'ਵਿਦਾਰਯ' (ਫਾੜ) ਦੇ ਜੋੜੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋੜੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਕਵਚ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪੈਰ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ। ਮਹਾਨ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ। ਅਗਨਿ-ਜਨਮ ਕਵਚ-ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕੌਮੋਦਕੀ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ। ਮਹਾਨ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ, ਕੁਟਚ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਜੋ 'ਹੁੰ' ਅਤੇ 'ਫਟ' ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ। ਮਹਾਨ ਸੰਵਰਤਕ 'ਤੇ, 'ਮੁਸਲਾ' (ਮਸਲਾ) ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ। ਮਸਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ 'ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ। 'ਹੁੰ ਫਟ ਸਵਾਹਾ' ਅਤੇ 'ਪਾਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ'—ਇਹ ਪਾਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਰਾ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਹਨ; ਫਿਰ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਘੋੜਾ-ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤਬ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਹੈ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨ੍ਰਹਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਮੰਤਰ-ਜਪ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹਵਨ ਘੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਤਾਨੰਦ—ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਰਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਨਿਯਮਿਤ ਹੈ। ਕਰਾਲ, ਵਿਕਰਾਲ, ਦੈਤਿਆਂਤ, ਮਧੁਸੂਦਨ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਗੰਨਾਥ ਅਤੇ ਨ੍ਰਹਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੀਆਂ।