ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਸਤਰ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਬੰਧਤ ਵਾਣੀ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ‘ਆਕਰਸ਼ਯ’ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ‘ਮਹਾਬਲ’—ਅਰਥਾਤ ਮਹਾਨ ਬਲ—ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ‘ਤ੍ਰਿਭੁਵਨ’—ਤਿੰਨ ਲੋਕ—ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ‘ਸਭ ਲੋਕ ਚੱਲੋ’ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਵਚ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਨੈਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ’ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ ਵਸ਼ੀਭੂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਮੋਹਨ’—ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰਕੇ, ਜਗੰਨਾਥ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਇਉਂ ਨਿਰਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੈਵੀ ਹਵਾ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਝੂਮਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਰੇਣ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਨਿਵਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਛਤਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਕਾਂਸ, ਪਾਸਾ, ਧਨੁਸ਼, ਮੂਸਲ, ਨੰਦਾ ਕਾ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਕਮਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਗ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਰਧ-ਚੰਦਰੀਆ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਜਾਂ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਜਗੰਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਵ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ‘ਆਓ ਅਸੀਂ ਕਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਣ’—ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਗਿਆਨੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਆਸਨ ਲਗਾਏ। ਉਥੇ, ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਵਿਗ੍ਰਹ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰੇ। ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵਨਮਾਲਾ ਮਾਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਿਰਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਵਰ ਝਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਗ ਦੇ ਮਦ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਬੀਜ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਖੇਪਤਾ, ਨਪੁੰਸਕਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਪਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੰਖ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਚੱਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਜਲਚਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਗਨਿ ਪ੍ਰਿਯ ਕਵਚ-ਅਸਤਰ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ, ਤੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਗਨਿ ਪ੍ਰਿਯ ਕਵਚ-ਅਸਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਮਹਾਨ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ, ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ‘ਛਿੰਦੀ’ (ਕੱਟ) ਦੇ ਜੋੜੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ‘ਵਿਦਾਰਯ’ (ਫਾੜ) ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭੈਬੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਵਚ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਮਹਾਨ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪਗ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਕੌਮੋਦਕੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਮਹਾਬਲੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੇ। ਕਵਚ-ਅਸਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋ ਅਗਨਿ-ਜਾਤ ਹੈ, ਕੌਮੋਦਕੀ—ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਮਹਾਨ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਪਗ ਤੋਂ, ਕੁਟਚਾ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਜੋ ‘ਹੁੰ’ ਅਤੇ ‘ਫਟ’ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹਨ, ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ। ਮਹਾਨ ਸੰਵਰਤਕ ਉੱਤੇ, ‘ਮੂਸਲ’ (ਮੂਸਲ) ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੇ। ਮੂਸਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ‘ਮੂਸਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ‘ਹੁੰ ਫਟ ਸਵਾਹਾ’ ਅਤੇ ‘ਪਾਸਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’—ਇਹ ਪਾਸਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ‘ਤਾਰਾ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਉਹ ਘੋੜੇ-ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੀ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਗੇ।