ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਕਰਸਰਵ" (ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੱਥ) ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ, ਫਿਰ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, "ਤਾਢਯ" (ਵਾਰ ਕਰ) ਦੇ ਜੋੜੇ ਸ਼ਬਦ ਦੁਬਾਰਾ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋਈ ਕ੍ਰਿਆ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਠ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਫਟ" ਰੂਪ ਕਵਚ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਮਹਾਨ ਜੈਮਿਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਛੰਦ "ਅਮਿਤਾ" ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਕਾਮ ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਰਮਾ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਯੋਗਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜਿਹੜਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਤਮਸ" ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, "ਮੰਗਜ" (ਮੰਗਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ) ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਮਨਮਥ ਲਈ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਭਰਗੁ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ "ਸਰਵ" (ਸਭ) ਸ਼ਬਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਮਨੁਜਸੁੰਦਰਿ" (ਸੁੰਦਰ ਮਨੁੱਖੀ ਇਸਤਰੀ) ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸ਼ਬਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। "ਆਕਰਸ਼ਯ" (ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ) ਦੇ ਜੋੜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ "ਮਹਾਬਲ" (ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ) ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ "ਤ੍ਰਿਭੁਵਨ" (ਤਿੰਨ ਲੋਕ) ਅਤੇ "ਚਲੋ, ਸਭ ਲੋਕੋ" ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਵਚ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਨੇਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕੀਏ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਮੋਹਨ" (ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ) ਸ਼ਬਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਜਗੰਨਾਥ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਗੰਨਾਥ ਨੂੰ ਇਉਂ ਕਲਪਨਾ ਕਰੇ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ। ਦਿਵਿਆ ਵਾਯੂਆਂ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿੱਲਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਦਰ, ਰਤਨ ਜੜੇ ਹੋਏ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਰਤਨ-ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਵੇਦੀਆਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਛਤ੍ਰਧਾਰੀ ਛਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸ਼ੰਖ, ਪਾਸ਼, ਧਨੁਸ਼, ਮੁਸਲ, ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਤਾਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਮਨਾ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਵਜੋਂ ਅਰਧਚੰਦ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਮਲ ਜਾਂ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਜਗੰਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕਾਵ ਕਰੇ। "ਆਉ, ਅਸੀਂ ਕਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਣ" — ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਪਿਛਲੇ ਦੱਸੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਆਸਨ ਲਗਾਏ। ਓਥੇ, ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਰਾਹੀਂ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਿਰਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਪਾਸੇ ਚਉਰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕਾਮਮਦ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਤੋਖ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦੇ ਬੀਜ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੁਰਟੀਆਂ, ਨਪੁੰਸਕਤਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੰਖ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਚੱਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਜਲਚਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਕਵਚ-ਅਸਤਰ ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰੀਏ। ਸ਼ਾਰੰਗ ਨੂੰ, ਤੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਵਚ-ਅਸਤਰ ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਉਹ ਭੇਟ ਕਰੀਏ। ਮਹਾਨ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਉੱਤੇ, ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਸਥਾਨਾ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੀਏ। ਫਿਰ, "ਛਿੰਧੀ" (ਕੱਟ) ਦੇ ਜੋੜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ "ਵਿਦਾਰਯ" (ਚੀਰ ਦੇ) ਦੇ ਜੋੜੇ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋੜੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਵਚ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਰ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਹਰ ਕ੍ਰਿਆ ਦਾ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਤੇ ਮਹੱਤਵ ਹੈ।