ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਭਗਤ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜਗੰਨਾਥ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜਗੰਨਾਥ ਦਾ ਰੂਪ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਚ ਕੇ, ਉਸ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕੁਨਿਆਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਭੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਜ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਾਊਂ, ਰਤਨਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗੰਨਾਥ ਦਾ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਲਕਸ਼ਮੀ" ਅਤੇ "ਨਿਵਾਸੀ" (ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ) ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸ਼ਬਦ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਵਿਦਾਰਣ" (ਚੀਰਣ ਵਾਲਾ) ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਸ਼ੋਯ" (ਸੁਕਾ ਦੇਣਾ) ਅਤੇ "ਮਾਰਯ" (ਨਾਸ ਕਰਨਾ) ਦੇ ਜੋੜੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ "ਦ੍ਰਾਵਯ" (ਭਜਾ ਦੇਣਾ) ਅਤੇ "ਆਕਰਸ਼ਯ" (ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚਣਾ) ਦੇ ਜੋੜੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਸਭ ਲਾਭ ਜਾਂ ਸੰਪੱਤਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਕਰਸਰਵ" (ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੱਥ) ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅੰਕੁਸ਼ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, "ਤਾਡਯ" (ਮਾਰ) ਦੇ ਜੋੜੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਸਾਧਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ "ਫਟ" ਮੰਤ੍ਰ ਜੋ ਕਿ ਕਵਚ ਹੈ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜੈਮਿਨੀ ਹਨ, ਛੰਦ "ਅਮਿਤ" ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ "ਕਾਮ" ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ "ਰਮਾ" ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਅਰਪਣ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। "ਤਮਸ" ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਮੰਗਜ" (ਮੰਗਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ) ਸ਼ਬਦ ਮन्मਥ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਭਰਗੂ ਦੇ ਦੋਨਾਂ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ "ਸਰਵ" (ਸਭ) ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਮਨੁਜ-ਸੁੰਦਰਿ" (ਸੁੰਦਰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਤ੍ਰੀ) ਸ਼ਬਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ-ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸੰਬੰਧਤ ਸ਼ਬਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। "ਆਕਰਸ਼ਯ" ਦੇ ਜੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ "ਮਹਾਬਲ" (ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ) ਸ਼ਬਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ "ਤ੍ਰਿਭੁਵਨ" (ਤਿੰਨ ਲੋਕ) ਅਤੇ "ਚਲੋ, ਸਭ ਲੋਕੋ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਕਵਚ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਮੋਹਨ" (ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ) ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਜਗੰਨਾਥ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਗੰਨਾਥ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੋਚੇ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾਈ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਝੂਮਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਡਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਡੇ ਅਤੇ ਆਰਚ ਹਨ। ਉਥੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਚੌਰਸ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਛਤ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੇ ਸ਼ੰਖ, ਪਾਸ, ਧਨੁਸ਼, ਮੁਸਲ, ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਵਿਭੂਤੀ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਤੀ-ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਲਈ ਅਰਧ-ਚੰਦਰਾਕਾਰ ਕਮਲ ਜਾਂ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਗੰਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਆਓ ਅਸੀਂ ਕਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ," ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਆਸਨ ਵਿਛਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਮੂਲ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਕਰੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਵਨਮਾਲਾ (ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ) ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਨੇ ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਜਗੰਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਸਾਧਨਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।