ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸੁੱਧ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਪਾਏ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਿਸ਼ਰਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਹੁਤੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਹੁਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਅਹੁਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹੀ ਅਹੁਤੀ ਫਿਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਗਾਤਾਰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਮਨਚਾਹੀ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ-ਰੰਗ ਦੇ ਵਰਤੂਲ ਵਿੱਚ ਸੁਵਰਨੀ ਰੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਲ-ਵਰਤੂਲ ਵਿੱਚ, ਹਿਮ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗੇ ਵਰਾਹ (ਸੂਰ) ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੂਲ ਉਦੇਸ਼ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਵਰਤੂਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ-ਰੰਗੀ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੇ ਵਰਤੂਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਰਾਹ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਲਕ (ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ) ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਬਿੰਦੂ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਿਛਲੀ ਵਿਧੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਪੂਜਾ, ਹਵਨ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ 'ਤਾ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਰਾਜਯੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਰਨ ਹਨ। ਪਿੱਛੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਛੰਦ ਵਰਾਹਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਰੰਭ ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਆਦਿਕ ਹਨ। ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਰਾਮ, ਵੇਦ, ਅੱਗ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਅੱਖ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ, ਚਾਵਲ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਕੰਵਲ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰੂਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਣਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਰਜਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਆਦਿਕ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਵਾਂ, ਰਤਨਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਜਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਗੰਨਾਥ ਦਾ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰਮਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ' ਅਤੇ 'ਨਿਵਾਸੀ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸਤ੍ਰੀ-ਸਬੰਧੀ ਸ਼ਬਦ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਵਿਦਾਰਣ' ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਨੁੱਖੀ ਨਾਰੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਸ਼ੋਯ' (ਸੁਕਾ ਦੇ) ਦੇ ਜੋੜੇ, 'ਮਾਰਯ' (ਨਾਸ਼ ਕਰ) ਦੇ ਜੋੜੇ, 'ਦ੍ਰਾਵਯ' (ਭਜਾ ਦੇ) ਅਤੇ 'ਆਕਰ੍ਸ਼ਯ' (ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ) ਦੇ ਜੋੜੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਸਮਪੰਨਤਾ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਕਰਸਰ੍ਵ' (ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੱਥ) ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, 'ਤਾਡਯ' (ਮਾਰ) ਦੇ ਜੋੜੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਫਟ' ਰੂਪ ਕਵਚ-ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜੈਮਿਨੀ ਹਨ ਅਤੇ ਛੰਦ 'ਅਮਿਤ' ਹੈ। ਕਾਮ ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਰਮਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਯੋਗ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੋ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। 'ਤਮਸ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਮੰਗਜ' (ਮਨਮਥਾ) ਜੋੜੋ। ਉੱਚਤਮ ਦੇ ਅੰਤ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਦੋ ਕੰਨ ਅਤੇ 'ਸਰ੍ਵ' (ਸਭ) ਸ਼ਬਦ ਜੋੜੋ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਮਨੁਜ-ਸੁੰਦਰੀ' (ਸੁੰਦਰ ਮਨੁੱਖੀ ਨਾਰੀ) ਸ਼ਬਦ ਜੋੜੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।