ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰਮ ਤੇਜਸਵੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਾਰੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰਵਰੂਪੀ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਕਵਚ ਹੈ। ਹੋਰ, ਛੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ, ਅਤੇ ਵਾਸੂ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਦਿ-ਵਰਾਹ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਜੋ ਅਨੇਕ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਂਭੇ। ਇੰਝ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿਚ ਆਕਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਾਪ ਨਾਲ ਆਹੂਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿਦਾਇਤ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਚਾਰ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਆਹੂਤੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੌਲ ਵੀ ਮਿਲਾ ਦੇਵੋ। ਫਿਰ, ਜੋ ਆਹੂਤੀ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ੧੦੮ ਵਾਰ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵੈਰਤਾ ਜਾਂ ਕਲੇਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਹੂਤੀ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਆਹੂਤੀ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ-ਰੰਗੀ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਵਰਾਹਾ ਦਾ ਰੂਪ ਜੋ ਹਿਮ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਜੇਕਰ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਹਵਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਵਰਾਹਾ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਵਾਕਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਰੂਪ ਬਣਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪੂਜਾ, ਹਵਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਇੱਥੇ ਵੀ ਕਰੋ। ਇਹ ਮੰਤਰ, ਜੋ 'ਤ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਨੇਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਰਨ ਹਨ। ਪਿੱਛੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਦਿਖਾਏ ਜਾਣ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਲਈ ਛੰਦ ਵਰਾਹਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਆਦਿ ਹੈ। ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਰਾਮ, ਵੇਦ, ਅੱਗ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਅੱਖ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਚੌਲ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਦੁੱਧ-ਚੌਲ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਆਕਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਯਥਾਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਣਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਆਦਿ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ, ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਜਗੰਨਾਥ ਦਾ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ 'ਲਕਸ਼ਮੀ' ਅਤੇ 'ਨਿਵਾਸੀ' ਉਚਾਰੋ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਨਾਰੀ-ਸਬੰਧੀ ਸ਼ਬਦ ਆਉਣ, ਉਥੇ 'ਵਿਦਾਰਣ' ਸ਼ਬਦ ਜੋੜੋ। ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਨੁੱਖੀ ਨਾਰੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ ਜੋੜੋ। ਫਿਰ, 'ਸ਼ੋਸ਼ਯ' (ਸੁਕਾਉ), 'ਮਾਰਯ' (ਨਸ਼ਟ ਕਰ), 'ਦ੍ਰਾਵਯ' (ਭਜਾ ਦੇ), ਅਤੇ 'ਆਕਰਸ਼ਯ' (ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ) ਦੇ ਜੋੜੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਚਾਰ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਦ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਵਰਾਹਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।