ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਮਰਨ ਉਸ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤਿ ਅਤੇ ਸਯਮ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਉਸ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚੌਕੀ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਚਿਤ ਮਨਤਰ ਦਾ ਨੌ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹਵਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ‘ਉੱਤਿਠ’ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ। ਹਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀਕਾਰ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਵਿਚ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਕ੍ਰੈਸਟ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਵਚ ਦੁਤਵਾਦ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਸਤਕ, ਅੱਖਾਂ, ਗਲ੍ਹ, ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼-ਸੂਕਤ ਦੇ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ‘ਰਾਜਨਯ’ ਮਨਤਰ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ‘ਪਦਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਅਜਾਇਆਤਾ’ ਮਨਤਰ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਆਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਿਤ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀਕਾਰ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਕਮਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿੱਧ, ਬਿਲਵ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਥ, ਉਡੁੰਬਰ, ਪਲਕਸ਼ ਅਤੇ ਵਟ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਰੁੱਖ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਵਚਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹਨ। ‘ਤਾਰਾ’ ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ‘ਵਰਾਹ’ ਉੱਪਰ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—"ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਓ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।" ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਦੀ ਛੰਦ ‘ਅਨੁਸ਼ਟੁੱਭ’ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਵਰਾਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰੈਸਟ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਕਵਚ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਲਈ। ਵਿਅਕਲਪਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਛੇ ਪਹਾੜ, ਸੱਤ ਤੀਰ ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨੂੰ ਅੱਖਰ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਦਿ ਵਰਾਹ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ—all ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਪ ਨਾਲ ਅਵਤਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਪਾਓ। ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕਰੋ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸਭ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ-ਰੰਗੀ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਲ-ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਵਰਾਹ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ-ਰੰਗੀ ਸੁਰਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਮਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਪਚਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।