ਇਥੇ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ ਗਿਆ ਧਿਆਨ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਜਾਪ ਕਰਨੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸੇ ਉਕਤ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਮੂਲ ਤੋਂ ਰੂਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਰੂਪ ਪੂਜਾ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਘੇਰੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਨਾਸ਼ ਰਹਿਤ ਵਿṇੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਵਿṇੂ ਦੀ ਚੌਕੜੀ ਵੰਡ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਕਾਰ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਵਚ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਨਾਮ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਤ, ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗ-ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਉੱਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਡਪ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਰੂਬੀ ਦੇ ਪਲੈਟਫਾਰਮ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨੌ ਲੱਖ ਵਾਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿਸਾ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਖਰੀ ਕਦਮ 'ਉਤਿਸ਼ਠ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਹਰਿ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਕਾਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਚੋਟੀ ਦੁਅਲਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਵਚ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਗਲ੍ਹ, ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ, ਫਿਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ 'ਰਾਜਨਯ' ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ 'ਪਦਭਿਆਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਅਜਾਯਤ' ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਆਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਿਤ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸ਼੍ਰੀਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਕਮਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਧੂੰਹ, ਬਿਲਵਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਠ, ਉਦੁੰਬਰਾ, ਪਲਕਸ਼ ਅਤੇ ਵਟ—ਇਹ ਦੁੱਧ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਵਚ ਹਨ। 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ 'ਵਰਾਹ' ਉੱਪਰ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਓ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ।" ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਛੰਨ 'ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ' ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਆਦੀ ਵਰਾਹ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਚੋਟੀ 'ਤੇਜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ' ਲਈ ਹੈ; ਕਵਚ 'ਸਰਵਰੂਪ' ਲਈ ਹੈ। ਵਿਕਲਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਛੇ ਪਹਾੜ, ਸੱਤ ਬਾਣ, ਅਤੇ ਵਸੂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਜੋਂ—ਫਿਰ, ਆਦਿ ਵਰਾਹ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਬਰਛਾ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ—ਇਹ ਸਭ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਲੱਖ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿਸਾ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਪ ਕਰਕੇ ਉੱਤਪੰਨ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਏ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਪਾਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।