ਇਹ ਚਰਚਾ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪੰਜ ਘੇਰੇ ਲੈ ਕੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਧਰਤੀ, ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਵਜੀਤ੍ਰਾ (ਵੀਣਾ) ਅਤੇ ਪੋਥੀ (ਕਿਤਾਬ) ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਅਸਤਰ ਦੀ ਉਪਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (108) ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਖਤੀ 'ਤੇ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਆਕਰਤਿ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ। ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਸੱਤ ਪਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਣਪਤਯ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਸ ਲੱਖ (100,000) ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਧ ਦੀ ਵਰਤ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਾਕ ਦੀ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁੰਚੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਮਾਪ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ, ਸ਼ਵਤਥ (ਪੀਪਲ) ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੱਥ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਚੀ (25) ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਘੜਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ (8,000) ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਬੁੱਧੀ, ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ, ਅਤੇ ਵਾਕ-ਪਟੂਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਨਾਰਾਇਣ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। 'ਨਾਰਾਇਣ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਵਿਦਮਹੇ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੱਖਰ 'ਪ੍ਰਚੋਵਰਨਾਨ' ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ। 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ 'ਵਿਤਾਰਾ' ਹੈ, ਪਰ ਸੱਚਾ 'ਤਾਰਾ' ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਬੀਜ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ ਧ੍ਰੁਵ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਿਰਦਾ ਉਸ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ। ਸਿਰ, ਮੱਥਾ, ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ, ਗਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਇਹ 'ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਥਾਪਨਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੈਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ, ਇਹ 'ਲਯ ਸਥਾਪਨਾ' ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੀਜ, ਸਾਹ, ਮਨ, ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਕਮਲ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ—ਇਹ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਅਨੁਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਹਿਰਦੇ, ਉੱਤਮ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਲਈ ਅੰਤਮ ਹਿਰਦੇ ਤੱਕ। ਇੱਥੇ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਧਿਆਨ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਲਈ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਕਰਤਾਵਾ ਮੂਲ ਤੋਂ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਤੀਜੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਘੇਰੇ ਲੈ ਕੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਭਾਜਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸ਼੍ਰੀਕਰ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਰੂਪ। ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਅੱਗ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਵਚ ਤੇ ਅਸਤਰ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।