ਇੱਕ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਸਭ ਕੁਝ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਛੱਬੀ-ਅੱਖਰੀ ਆਸਨ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਮੂਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ, ਅਤੇ ਚੌਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਪੀਲੀ, ਸ਼ਿਆਮ, ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਰਗੀ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਦੁਰਵਾ ਘਾਹ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮੂਸਲ, ਤਲਵਾਰ, ਅਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰ ਸਾਹਮਣੇ, ਕੇਸਰ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਜਵਾਹਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੇ ਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਦੁರ್ಗਾ ਅਤੇ ਪੀਲੇ, ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਰੱਖਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਿ्णੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਆਘਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕਸੋ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਮ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਖਤੀ ਉੱਤੇ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਸਮੇਂ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਸੱਤ-ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਣਪਤਿ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਬੋਲ ਦੀ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁੰਜੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਅੱਧ ਉਂਗਲ ਲੰਬੇ ਟੁਕੜੇ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਚੀਸ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਪਾਣੀ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਘੜਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬੁੱਧੀ, ਕਾਵਿ-ਕਲਾ ਅਤੇ ਬੋਲਣ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਨਾਰਾਇਣ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। "ਨਾਰਾਇਣ" ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ "ਵਿਦਮਹੇ" ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਪ੍ਰਚੋਵਰਣਾਨ" ਵਾਲੇ ਵਿ्णੂ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ। "ਤਾਰਾ" ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ "ਵਿਤਾਰਾ" ਰੂਪ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ "ਤਾਰਾ" ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਇਆ ਲਈ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਨ; ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਬੀਜ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਧ੍ਰੁਵਾ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਿਰਦਾ ਉਸ ਦੀ ਆਸਥਾਨ ਹੈ। ਸਿਰ, ਮੱਥਾ, ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ, ਗਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਮੁੜ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ "ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਨਿਆਸ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ, ਇਹ "ਲਯ-ਨਿਆਸ" ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੀਜ, ਸਾਹ, ਮਨ, ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਕਮਲ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ—ਇਹ ਸਭ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਪੂਜਿਤ ਹੋਣ। ਮੂਲ ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਹਿਰਦੇ, ਫਿਰ ਪਰਮ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿਰਦੇ ਤੱਕ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਲਈ ਹੈ।