ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁਕਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਸਾਹਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ—ਵੀ ਇਸ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਭਰਾ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।" "ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਡਿਤੀ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਡਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ, ਦੈਤੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਚਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਵਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਟੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸੌ ਹਾਥੀ ਸਨ; ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਬਾਲੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਬਾਣਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਰ ਵਾਂਗ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ। ਢੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਐਸਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਸ਼ੋਰ ਉਠੇ। ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਣਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਕੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਿੜ, ਦੁਨੀਆ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅਸਮੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਰਾਤ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਦੇਵਤੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਗਦਿਆਂ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਦੇਵਤੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਰੋਕਾਂ, ਛੁਰਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਅਤੇ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ; ਜੈਵਲਿਨ, ਪੱਥਰ, ਸੈਂਕੜਾ-ਮਾਰ, ਫੰਦੇ ਅਤੇ ਹਥ-ਭਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ; ਯੁੱਧ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜੇ। ਸਭ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭੱਜ ਗਏ। ਵੈਰੋਚਨੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।