ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋਭਤ ਹਨ। ਉਹ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕਲਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਗਣ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਆਪਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਾਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੱਤ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਾਪਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦਸ ਭਾਗ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਮੇੰਡਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਤੱਕ, ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਵੇਕਲੇ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਨੌਵੀਂ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ 'ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਹੈ' ਐਸਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਛਬੀਹ ਅੱਖਰੀ ਆਸਨ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਆਸਨ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨੀਰੁੱਧ ਦੀ, ਅਤੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸੋਨੇ, ਪੀਲੇ, ਸ਼ਿਆਮ, ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਕੁਝ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁਰਵਾ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਰੰਗਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮੂਸਲ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਦੀ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰ, ਸਾਹਮਣੇ, ਕੇਸਰ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਲਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਧਵਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਮ ਰੰਗ ਦੀ ਦੁર્ગਾ ਅਤੇ ਪੀਲੇ, ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਆਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਧਰਤੀ, ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਝਾਗ ਵਾਂਗ, ਜਗਮਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਪੰਡਿਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਸਤਰ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ਸਤਰ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਘਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਖਤੀ ਉੱਤੇ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਸੱਤ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਣਪਤਿ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਬੋਲ ਦੀ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਇਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁੰਚੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਅੱਧੀ ਉਂਗਲ ਲੰਬੇ ਟੁਕੜੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਵੈਥ (ਪੀਪਲ) ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਚੀਸ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਘੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਵੇਲੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ, ਕਾਵਿ-ਕਲਾ ਅਤੇ ਵਾਕ-ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਨਾਰਾਇਣ ਮੰਤਰ ਸਭ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। 'ਨਾਰਾਇਣ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਵਿਦਮਹੇ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।