ਇਹ ਮਨੁ ਨੂੰ ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਬਣਤਰ ਅੱਠ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਮੱਥੇ, ਪੇਟ, ਦਿਲ, ਗਲ੍ਹ, ਸੱਜੀ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ, ਬਾਰਹ ਰੂਪ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰਣ ਕਰਵਾਉਣੇ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕੁਬੜੀ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਹਰ ਇੱਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਮਿਤ੍ਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮਾਧਵ, ਵਰੁਣ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ, ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਅਤੇ ਪਰਜਨਯ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧ੍ਰੁਵ, ਮੌਰ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰ 'ਮਕਰ' ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਵੀ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ श्रीਵਤ्स ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਉਹ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਨਾਰਾਇਣ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਸ਼ੋਭਤ। ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦਸ ਭਾਗ ਲੋਟਸ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਡਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤੱਤ ਤੱਕ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨੌਵੀਂ ਪੂਜਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, "ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਹੈ" ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਛੱਬੀ ਅੱਖਰੀ ਆਸਨ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਸਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਕੋਣਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸੋਨੇ, ਪੀਲੇ, ਕਾਲੇ, ਨੀਲੇ, ਸਫੈਦ, ਗੋਖੂ, ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁਰਵਾ ਘਾਹ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਲੜੀਵਾਰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਕੇਸਰ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਲਾਲਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡਾ ਪੂਜਦਾ ਹੈ। ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੇ ਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਦੁರ್ಗਾ ਅਤੇ ਪੀਲੇ, ਰਾਜਸੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਫੇਣ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਥਿਆਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਖਤੀ ਉੱਤੇ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਆਕृति ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ, ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।