ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪਾਵਨਤਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ, ਅਤੇ ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਦਿਲ, ਪੇਟ, ਜੰਘਾਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦਿਲ, ਜੰਘਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਬਾਕੀ ਸਥਾਪਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ 'ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਥਾਪਨਾ 'ਨਮਹ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਤ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸਵਭਾਵ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸਾਧਕ, ਇੱਕ ਹੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ। ਇੱਥੇ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਠ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੱਥੇ, ਪੇਟ, ਦਿਲ, ਗਲੇ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਲੜੀਵਾਰ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕੁਬੜੀ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਮਿਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮਾਧਵ, ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ, ਵਿਵਸਵਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਜਨਯ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧ੍ਰੁਵ, ਮੋੜ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਗਲ ਦਾ ਹਾਰ, ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਉਹ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨ ਨੂੰ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਰ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੜੇ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਸਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਪ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੱਸ ਭਾਗ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਮਭ (ਭੱਡ) ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਤੱਕ, ਵਹ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਮਰਤਾ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਨੌਵਾਂ ਭਾਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ 'ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਹੈ' ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕਰਕੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਛਬੀਸ ਅੱਖਰੀ ਆਸਨ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਸਨ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲਾਂ ਦੀ ਵੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਕੋਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਪੀਲੇ, ਕਾਲੇ, ਨੀਲੇ-ਮੈਣਕੀਆਂ ਵਰਗੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਚਿੱਟੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ, ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ, ਅਤੇ ਦੁਰਵਾ ਘਾਹ ਵਰਗੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਰਮਸਾਰ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਬਨਮਾਲਾ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰ, ਸਾਹਮਣੇ, ਕੇਸਰ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਲਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੇ ਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਦੁर्गਾ ਅਤੇ ਪੀਲੇ, ਰਾਜਸੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕ੍ਰਮ, ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਮਹੱਤਵ ਹੈ।