ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਿਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅਠ-ਅੱਖਰੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਲਈ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਬੀਜ 'ਓਮ' ਹੈ, 'ਯਮ' ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਚੂੜਾ (ਕ੍ਰੈਸਟ) ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਤ੍ਰ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਥਿਆਰ ਲਈ ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ 'ਅਸਤ੍ਰਾਯਫਟ' ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰ ਹਨ। ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੂਲ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਨਿਰੀ, ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ। ਭਗਤ ਜਨ ਇਹ ਅੱਖਰ ਗਲੇ, ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦੇ, ਛਾਤੀ, ਪਾਸਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਧਰਦੇ ਹਨ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਤੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਹਿਰਦੇ, ਪੇਟ, ਜੰਗ੍ਹਾ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਧਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵੇਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਿਰਦੇ, ਜੰਗ੍ਹਾ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅੱਖਰ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਿਵਾਜ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਵਲੋਂ 'ਤેજਸ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਅੱਖਰ 'ਨਮਹ' ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ—ਇਹ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਹਨ। ਉਤਮ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਨਾਮ ਨੂੰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ। ਬਾਰਾਂ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਥੇ, ਪੇਟ, ਹਿਰਦੇ, ਗਲੇ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾਤਾਰ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪ—even ਕੁੱਝ ਉੱਤਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ—ਧਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮਾਧਵ, ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ, ਅਤੇ ਵਿਵਸਵਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਰਜਨਯ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧ੍ਰੁਵ, ਮਕੁਟ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ 'ਮਕਰ' ਚਿੰਨ੍ਹ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧਰਣੇ ਹਨ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਰਣੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਉਹ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕਰਧਨੀ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਤ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦਸ ਭਾਗ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਡਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਤੱਕ, ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਮਰਤਾ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਨੌਵੀਂ ਵਿਧੀ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।