ਜਦੋਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਉਚਾਰਣਾ 'ਮੈਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ!'—ਇਸ ਅਰਥ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ 'ਧਰੁਵਾ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ 'ਠ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬੀਜ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, 'ਧਰੁਵਾ' ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਅਤੇ 'ਵਸੁਪ੍ਰਿਆ' ਧਨ-ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਸਾਧਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਮੰਤਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪੇ ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਘਿਉ ਨਾਲ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਭ੍ਰਿਗੁਵਾਰ—ਜੋ ਕਿ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਹੈ—ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੇ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਭਗਤ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਸੌਂਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਅੱਖਰ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਲਈ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ। 'ਓਮ' ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, 'ਯਮ' ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ੀਰਸ਼ (ਕ੍ਰੈਸਟ) ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਵਚ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਛੇ ਅੰਗੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਮੰਤਰ 'ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਟ' ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅੰਗਾਂ—ਮੂਲ, ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਮੂਲ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅੱਖਰ ਗਲਾ, ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦੇ, ਛਾਤੀ, ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵੀ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਹਿਰਦੇ, ਪੇਟ, ਰਾਨਾਂ, ਪਿੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਹਿਰਦੇ, ਰਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ 'ਯਸ਼ ਦਾ ਘੇਰਾ' (cage of glory) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮਕਾਂਡੀਆਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਅੱਖਰ 'ਨਮਹ' ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਵੀ ਰੱਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਆਠ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਠ ਭਾਵ—ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸਮੇਤ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਠ ਤੱਤ ਹਨ। ਉੱਤਮ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਨਾਮ ਨੂੰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨਿਯਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਮਾਨਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਆਠ ਤੱਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੱਥੇ, ਪੇਟ, ਹਿਰਦੇ, ਗਲੇ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪ—even ਕੁਬੜੀ 'ਤੇ ਵੀ—ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਮਿਤ੍ਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮਾਧਵ, ਵਰੁਣ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ, ਵਿਵਸਵਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਅਤੇ ਪਰਜਨਯ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਧਰੁਵਾ, ਮੁਰਝ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰੀ ਸਾਧਨਾ ਦੇ ਅੰਤ, ਇਹ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਉਹ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।