ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਕਤੀ ਛੰਦ ਵਾਲੀ ਬੁਧ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਬੁਧ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਭ ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੁਧ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੁਧ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਅੰਗ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਰੱਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਆਦਿ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਵਰਣ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿੱਚ, ਵਾਸੁਵਰਣ ਨਾਮਕ ਸੂਤ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਲੰਬੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ!"—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ 'ਧ੍ਰੁਵ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ 'ਠ' ਨਾਲ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਦੈਤ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕਰਨਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਬੀਜ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, 'ਧ੍ਰੁਵ' ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਵਸੁਪ੍ਰਿਆ' ਧਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਰਕੇ, ਸਜਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨ ਦਿਓ। ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਿਵਸ (ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ) ਨੂੰ, ਸਫੈਦ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਲਈ ਨਾਰਾਇਣ ਸੂਤ ਹਨ। 'ਓਮ' ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, 'ਯਮ' ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਮਸਤਕ (ਕ੍ਰੈਸਟ) ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਵਚ (ਆਰਮਰ) ਵਿਧੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਛੇ-ਅੰਗੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਥਿਆਰ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ 'ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਯਫਟ' ਹੈ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅਧਾਰ, ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ, ਗਲ੍ਹ, ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦੇ, ਛਾਤੀ, ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਜੋੜ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਹਿਰਦੇ, ਪੇਟ, ਰਾਨ, ਪਿੰਡ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਈ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ, ਰਾਨ ਅਤੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਥਾਪਨਾਵਾਂ ਨੂੰ 'ਤਿੱਲੀ ਦੀ ਕੈਦ' (ਕੇਜ ਆਫ ਗਲੋਰੀ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ 'ਨਮਹ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ-ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਸੂਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਠ-ਰੂਪ ਨੈਸਰਗਿਕਤਾ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ। ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਨੈਸਰਗਿਕਤਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਨੈਸਰਗਿਕਤਾਵਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਤਮ ਸਾਧਕ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ, ਹਰ ਨਾਮ ਨੂੰ ਜਾਪ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਬਾਰਾਂ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਰਸਮਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।