ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਉਪਾਸਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹੇ-ਖਾਸ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ, ਜੋ ਬਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੂਜਨ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਧਰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੈਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣਾ।” ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੁਖ, ਭਾਗ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਜ਼ੇ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਦਾਇਤ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਵਾਮੀ! ਤੂੰ ਸਭ ਮੰਗਲਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਬਖ਼ਸ਼।” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਧਰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮੰਗਲਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਧਨ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। “ਹੇ ਮੇਸ਼-ਸਵਾਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ।” ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਸੀਸ ਲਵੇ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਤਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਵਾ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਜੋ ਘੜਾ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੰਗਾਰਕ ਦੀ ਗਾਯਤਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਰਮ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ‘ਧੀਮਹਿ’ ਲਾ ਕੇ, ਜੋ ਹਥ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭੌਮ ਦੀ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ‘ਫ’ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਕਰਣ’ ਅਤੇ ‘ਇੰਦੁ’ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੁਧ ਦਾ ਅੰਤ ‘ਹ’ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਗਤੀ ਛੰਦ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਬੁਧ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਬੁਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਤਾਈ ਗਈ; ਹੁਣ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਸੁਵਰਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਲੰਬੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ, ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਪਾਸਕ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਿੱਪਲ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। “ਮੈਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ!”—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ‘ਠ’ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ‘ਧ੍ਰੁਵਾ’ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ, ਬੀਜ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ‘ਧ੍ਰੁਵਾ’ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ‘ਵਸੁਪ੍ਰਿਯਾ’ ਧਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ, ਸਜਿਆ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ। ਭ੍ਰਿਗੁ (ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ) ਦੇ ਦਿਨ ਚਿੱਟੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਦਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੇ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤਿ-ਰਿਵਾਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਸੁਖ, ਧਨ, ਭਾਗ, ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।