ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮੰਗਲ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਮਹਿਮਾ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਜਾਂ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੰਤ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੌਨ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਦਿ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲਾਲ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਲਾਲ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਮ ਧਰਦਾ ਹੈ। ਨੱਕ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕੁਜ ਅਤੇ ਭੌਮ, ਜੂੜੀ ਉੱਤੇ ਅੰਗਾਰਕ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਮਹੀਸੁਤ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਤੱਕ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕੋਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਮਬੇ ਦੀ ਪਤਰੀ ਉੱਤੇ ਇਕਵੀਹ ਖਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤਿਕੋਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮੰਗਲਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਾਹਰਲੇ ਅੱਠ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੇਹੂੰ ਅਤੇ ਚੌਲ ਭੇਂਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਦੋ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—"ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਇਹ ਜਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਇਹ ਜਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਨੀ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਮਾਨ ਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਦੋ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਮਿਟਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਨ।" ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਕਮਲ ਚਰਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਭਾਗ ਅਤੇ ਸੁੱਖ ਦੇ। ਤੂੰ ਸੁੱਖ, ਭਾਗ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਜ਼ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਮੰਗਲਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸਦਾ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੁੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੱਖ ਤੇ ਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮੰਗਲਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਹੇ ਮੇਸ਼ ਸਵਾਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਤੇ ਯਸ਼ ਦੇ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਏ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ। ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਘੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਰਜ਼ ਮਿਟਾਉਣ ਅਤੇ ਧਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ ਮੈਂ ਅੰਗਾਰਕ ਦੀ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ 'ਧੀਮਹਿ' ਲਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭੌਮ ਦੀ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ 'ਫ' ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ 'ਕਰਣ' ਅਤੇ 'ਇੰਦੁ' ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੁਧ ਦਾ ਅੰਤ 'ਹ' ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਮੰਗਲ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੰਗਲਤਾ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।