ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ—'ਤਾ', 'ਰਾ', ਲੰਬਾ ਸਵਰ, 'ਇੰਦੁ' (ਚੰਦ੍ਰਮਾ), 'ਯੁਗ' (ਜੋੜਾ), 'ਵਿਓਮ' (ਆਕਾਸ਼), ਅਤੇ ਫਿਰ 'ਇੰਦੁ' (ਚੰਦ੍ਰਮਾ)—ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਭੂਮਿਪੁੱਤਰ) ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚੌਕ 'ਤੇ ਕੁਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਮੰਗਲ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਹਿਤ, ਲੋਹਿਤਾਕਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੈ। ਅੰਗਾਰਕ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਕੱਤੀ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਜਾਂ ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੰਤ-ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੌਨ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਭੋਗ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਤ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਲਾਲ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਲੀਪ ਕੇ, ਲਾਲ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨੱਕ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਜਾ ਅਤੇ ਭੌਮ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, ਅੰਗਾਰਕ ਨੂੰ ਜੂੜੇ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਮਹੀਸੁਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੋਨਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਭ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਮਬੇ ਦੀ ਪਤਰੀ ਉੱਤੇ ਇਕਵੀਹ ਖਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤਿਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ auspicious ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਚੜਾ ਕੇ, ਗਹੁੰ ਤੇ ਚਾਵਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਲਈ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ: "ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਜਲ ਹਥ ਧੋਣ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਜਲ ਹਥ ਧੋਣ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ, ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਨੀ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਉਹ ਹਨ। "ਮੈਂ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਾਲਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਵਰਤ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਦੋ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਮਿਟਾਉਣੀਆਂ ਹਨ। "ਮੈਂ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਮਿਟਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਣੀਆਂ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਮਿਟਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਨ।" ਉਸ ਕਮਲ ਦੇ ਪੈਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇ।" "ਸੁਖ, ਭਾਗ ਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕਰਜ਼ੇ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਸੁਭਾਗ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਬਖ਼ਸ਼।" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। "ਜਦੋਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ, ਧਨ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਦੇਸ਼, ਮੰਗਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ।