ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ—ਲਾਲ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਲਾਲ, ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲਾ, ਪੀਲਾ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਸਲੇਟੀ ਅਤੇ ਕਾਲਾ—ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਲਾਹ ਲਈ, ਕਿ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਦ ਚੰਦਨ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਤਸਰਜਨ (ਅਰਪਣ) ਕਰਦਾ। ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਚਕਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧਤ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਤਸਰਜਨ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਹੋਣ। ਨਿਯਮਤ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ "ਚੰਦਰਮੁਖੀ" ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ "ਤਾ", "ਰਾ", "ਦੀਰਘ", "ਇੰਦੁ" (ਚੰਦ), "ਯੁਗ" (ਜੋੜਾ), "ਵਿਓਮ" (ਅਕਾਸ਼), ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ "ਇੰਦੁ" (ਚੰਦ) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਹ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਸੰਤਾਨ-ਹੀਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ੈਵ ਆਲਤਾਰ 'ਤੇ ਕੁਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ। ਮੰਗਲ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਹਿਤ, ਲੋਹਿਤਾਕਸ਼, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ ਜੋ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਗਾਰਕਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਕੱਤੀ (21) ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਰੀਤਾਂ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। ਦੰਤ-ਕ੍ਰਿਆ (ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ) ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਨ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਗੋ-ਮਯ (ਗਾਂ ਦੇ ਗੋਬਰ) ਨਾਲ ਲੀਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਲਾਲ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਧਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨੱਕ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ, ਕੁਜਾ ਅਤੇ ਭੌਮਾ ਨੂੰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ, ਅੰਗਾਰਕਾ ਨੂੰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਮਹੀਸੁਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਧਰਦਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਮੌਸਮ-ਵਰਸ਼ਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੱਕ ਧਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਅੰਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਧਰਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਿਕੋਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਤੀ ਖਾਨੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਪਲੇਟ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਗਹੂੰ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਇਹ ਪਾਣੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ—ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਇਹ ਪਾਣੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ—ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ। ਕਮਾਰਾ, ਜੋ ਭਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਬਾਂਏ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।