ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਮ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼, ਚੰਦ, ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਛੰਦ ਪੰਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਮ ਇਸ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਿਤ ਕਮਲ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਤ ਆਸਨ 'ਤੇ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਆਰਾਧਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨਮੀ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋਤਸਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਜੋ ਗਲ੍ਹੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹਨ। ਉਹ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਚੰਦ-ਸਮਾਨ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਬੁਧ, ਸ਼ਨੀ, ਦੇਵਤੇ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਰਾਹੂ—ਇਹ ਸਭ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਲਾਲ, ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲਾ, ਪੀਲਾ, ਧੂੰਆਂ, ਸਲੇਟੀ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਰਾਤ, ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਸਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁਗੰਧਿਤ ਦੂਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਸਕੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਧਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। Candramukhi ਨਾਮਕ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਛੇ ਅੱਖਰ ਹਨ: ਤਾ, ਰਾ, ਦੀਰਘ (ਲੰਬਾ ਸਵਰ), ਇੰਦੁ (ਚੰਦ), ਯੁਗ (ਜੋੜਾ), ਵਯੋਮ (ਆਕਾਸ਼), ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੰਦੁ (ਚੰਦ)। ਇਹ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਨਿਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਵਿਤ੍ਰ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਆਲਤਰ 'ਤੇ ਕੁਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਗਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਜ਼ੇ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਹਿਤ, ਲੋਹਿਤਾਖ਼ਸ਼, ਅਤੇ ਸਾਮ ਵਾਦਕਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ। ਅੰਗਾਰਕ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਕੱਤੀ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਸਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। ਦੰਤ-ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਨ ਧਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਹੋਣ। ਲਾਲ ਗੋ-ਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਲਾਲ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨੱਕ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ, ਕੁਜਾ ਅਤੇ ਭੌਮ ਨੂੰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ, ਅੰਗਾਰਕ ਨੂੰ ਜੂੜੇ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਮਹੀਸੁਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੋਹਰ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਿਰ ਦੇ ਕੌਣ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤਕ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।