ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਉਪਾਸਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਸਨ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਕਪੜਾ ਪਾਇਆ। ਬੜੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁਢਲੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਪੂਰੀ ਧਿਆਨ ਸਹਿਤ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਠੀ ਅੰਜਲੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੁੜ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (108) ਵਾਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੂਰਜ ਉਸ ਉਪਾਸਕ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਯਸ਼, ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਲ ਦੀ ਇਹ ਅਰਪਣ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਅਤੇ ਭੋਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਆਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਵਾਯੁ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਸਾਮੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਗੋਲ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਲ, ਚੰਦ, ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਰੀ ਮੰਤਰ ਸੋਮਾ ਲਈ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਛੰਦ ਪੰਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਉਸ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਪਾਸਕ ਨੇ ਛੇ ਅੰਗ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੇ ਲੋਟਸ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚੰਦ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੇ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਪੂਜਿਤ ਆਸਨ ਉੱਤੇ। ਲੋਟਸ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਤ ਨਮੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋਤਸਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਜੋ ਹਾਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਭਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਬੁਧ, ਸ਼ਨੀ, ਦੇਵਤਾ, ਗੁਰੂ (ਜੁਪੀਟਰ) ਅਤੇ ਰਾਹੂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਹਨ: ਲਾਲ, ਗੂੜ੍ਹਾ, ਸਫੈਦ, ਨੀਲਾ, ਪੀਲਾ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਸਲੇਟੀ, ਅਤੇ ਕਾਲਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਚੌਕੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਸਮੇਂ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਚਕਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਮੱਧ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰੇ। ਚੰਦ ਨੂੰ ਲਿਬੇਸ਼ਨ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਲਕਸ਼ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿਚ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੰਤਰ, ਚੰਦ੍ਰਮੁਖੀ ਨਾਮ, ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਰੰਤ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਹਨ: ਤਾ, ਰਾ, ਲੰਬਾ, ਇੰਦੁ (ਚੰਦ), ਯੁਗ (ਜੋੜਾ), ਵਯੋਮ (ਆਕਾਸ਼), ਅਤੇ ਮੁੜ ਇੰਦੁ (ਚੰਦ)। ਇਹ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮਹਾ ਮੰਤਰ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਛੇ ਮੰਤਰ-ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਅਰਪਣ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਲਤਰ ਉੱਤੇ ਕੁਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਮੰਗਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਹਿਤ, ਲੋਹਿਤਾਕਸ਼, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਮ-ਗਾਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ। ਅੰਗਾਰਕ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਕੀ (21) ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਜ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।