ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਧਰਮਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਸਨ-ਯਜਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਆਸਨ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼-ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਅਤੇ ਆਦਿ-ਮੁਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਆਸਨ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਖਮ, ਵਿਜੈਯੀ, ਸ਼ੁਭ, ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਛੋਟੇ ਆਸਨ ਤਟਸਥ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਆਸਨ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਸਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਮਨਵ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪੰਜ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਦਿਆ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ। ਫਜਰ, ਗਿਆਨ, ਚਮਕ, ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਆਰਯਮਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ-ਜਨਮ ਅਤੇ ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ, ਵਿਦ੍ਯੁਤ-ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਦਿਨ, ਦਿਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਘਯਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਬਣਾਕੇ, ਆਸਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ, ਜੋ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਥ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਸਕੇ, ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬੀਜ-ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਉਲਟੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੁੰਕੁਮਾ, ਰੋਜਨਾ, ਕੇਸਰ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ, ਚੰਦਨ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਤਿਲ, ਬਾਂਸ ਅਤੇ ਜੌ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਬੀਜ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਜਪ ਕਰਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਉਠਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਲਈ ਕਪੜਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਪਾਸਕ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੰਢ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਆਯੁ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਜ, ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਅਤੇ ਰਸ-ਭੋਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਸ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਵਾਯੂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ, ਅੰਤਿਮ ਮੰਤ੍ਰ ਸੋਮਾ ਲਈ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪੰਗਤੀ ਛੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਉਸ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਲੈ ਕੇ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨ-ਚਾਹੀ ਕਮਲ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੂਜਿਤ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਭਾਗ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਪੰਖੜੀਆਂ 'ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਤ ਨਮੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋਤਸਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ, ਹਾਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਪੂਰਨ ਛਾਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਮੁਖ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਬੁਧ, ਸ਼ਨੀ, ਦੇਵਤਾ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਰਾਹੂ—ਇਹ ਸਭ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।