ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਦ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਛੰਦ ਬਾਮਕੜਣੋਢਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਮਰੁਤ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਿ ਚੰਦਸ ਹਨ, ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਹਿਰਦਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਲਈ ਸਿਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਲਈ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹ੍ਰੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਛੇ ਅੰਗ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਦਿਤਯ, ਰਵੀ, ਭਾਨੁ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਖੇਪ ਅੱਖਰਾਂ, ਜੋ 'ਸ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਸਿਰ, ਮੂੰਹ, ਗਲਾ, ਹਿਰਦਾ, ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਗੁਦਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਸਿਰ ਤੋਂ ਗਲੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਚੰਦ੍ਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਲੇ ਤੋਂ ਨਾਭੀ ਤੱਕ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਤੱਕ, ਅੱਗ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ, 'ਙੇੰ' ਨਾਲ ਅੰਤ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। 'ਡਾ' ਤੋਂ 'ਕ੍ਸ਼' ਤੱਕ, ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨਿਆਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, 'ਨਮਸ' ਨਾਲ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਹੰਸ ਨਿਆਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀਵਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰੂਕੁਟੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੇ, ਮੱਥੇ ਤੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦਾਨ ਅਤੇ ਅਭੈ ਦਾ ਜੋੜਾ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਆਸਨ-ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉੱਚਤ, ਆਦਿ-ਮੁਖ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋਤੇ, ਸੁਖਮ, ਜੈ, ਮੰਗਲ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸੰਖੇਪ ਅੱਖਰ ਨਪੁੰਸਕ ਹਨ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਸਨ ਮੰਤ੍ਰ, 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ, ਆਸਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨਵਾ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਅਠ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਪੰਜਾਂ (ਸਦ੍ਯਾ ਆਦਿ) ਅਤੇ ਸੰਖੇਪ ਅੱਖਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ, ਗਿਆਨ, ਤੇਜ, ਸਾਂਝ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾ-ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਆਰੀਅਮਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ-ਜਨਮ ਅਤੇ ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਿਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਬਣਾਕੇ, ਆਸਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ, ਜੋ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਥ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਸਕੇ, ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬੀਜ-ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁੰਕੁਮ, ਰੋਜਨਾ, ਕੇਸਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਤਿਲ, ਬਾਂਸ ਅਤੇ ਜੌ—ਇਹ auspicious ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਬੀਜ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰ, ਨਿਆਸ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਅਰਘ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਦੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।