ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪাত্র ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਉਪਰ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਛੇ ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੱਖਰੀਆਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਦੀਵਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਕੁਆਰੀ ਜਾਂ ਲੜਕੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੀ। ਕੁਆਰੀ ਜਾਂ ਲੜਕਾ ਪੂਰੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਆਵਾਹਨ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਲਈ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਹਨ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ। ਅਠਾਈ ਅੱਖਰੀਆਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਝੂਠੇ, ਛਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਦਮੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਹੈ, ਛੰਦ ਬਾਮਕੜਣੋਢਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮਰੁਤ ਹਨ। ਇਹ ਭਾਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਛੰਦ ਹੈ, ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ ਹੈ। ਸੱਚ ਲਈ ਹਿਰਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਲਈ ਮਸਤਕ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਵਾ ਲਈ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਧਾਰਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਛੇ ਅੱਖਰੀਆਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹ੍ਰੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਛੇ ਅੰਗ ਬਣਾਏ। ਫਿਰ, ਆਦਿਤਯ, ਰਵੀ, ਭਾਨੁ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਆਵਾਹਨ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਛੋਟੀਆਂ ਅੱਖਰੀਆਂ ‘ਸ’ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਖਰੀਆਂ ਸਿਰ, ਮੂੰਹ, ਗਲਾ, ਹਿਰਦਾ, ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਗੁਦਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਰ ਤੋਂ ਗਲੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਚੰਦ੍ਰਤੱਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਲੇ ਤੋਂ ਨਾਭੀ ਤੱਕ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਤੱਕ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਹਿਲੀ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ ਤੱਕ, ‘ਙੇੰ’ ਨਾਲ ਅੰਤ, ਚੰਦ੍ਰਮੰਡਲ ਹੈ। ‘ਡਾ’ ਤੋਂ ‘ਕ੍ਸ਼’ ਤੱਕ, ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਸੂਰਜਮੰਡਲ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨਿਆਸ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ‘ਨਮਸ’ ਨਾਲ ਅੰਤ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਹੰਸ ਨਿਆਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਵ ਵਰਣਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰੂ-ਕੇਂਦਰ, ਮੱਥੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੇ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨਿਆਸ ਕਰੇ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਅਭੈ-ਮੁਦਰਾ ਵਾਲੇ ਦੋ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਇੰਝ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪੇ, ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੋਮ ਕਰੇ। ਪਹਿਲਾਂ, ਆਸਨ-ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਦਿ-ਮੁਖ, ਕੇਂਦਰ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਮੰਡਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਦਯਮਾਨ, ਸੁਕਸ਼ਮ, ਜੈਤ, ਸ਼ੁਭ, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਤਿੰਨ ਛੋਟੀਆਂ ਅੱਖਰੀਆਂ ਨਪੁੰਸਕ ਹਨ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸਭ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਆਸਨ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ, ‘ਤਾਰ’ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਆਸਨ ਨਿਰਧਾਰਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌ-ਅੱਖਰੀਆਂ ਮੰਤ੍ਰ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨਾਵਾ ਦੀ ਰੂਪ-ਕਲਪਨਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਪੰਜ ਸਦਿਆ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਅੱਖਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੀ। ਉਹ ਉਸ਼ਾ, ਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸਾਂਝ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ-ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮੰਤ੍ਰ, ਆਸਨ, ਆਵਾਹਨ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਗੁਰਤਵਪੂਰਨ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।